تازه های تعلیم و تربیت


کتک کاری,کتک کاری در کودکان,دعوای کودکان,دعوا کردن کودک

دلایل کتک کاری در کودکان

در این مقاله علل کتک کاری در کودکان اشاره شده است اگر حالا دخالت نکنید و وارد عمل نشوید وقتی بزرگتر…


تربیت بچه ها یکی از دغدغه های والدین است

 

 

تربیت کودکان یکی از دغدغه های والدین است

 

 

همه برنامه های تشویقی و تنبیهی که والدین در نظر می گیرند برای حذف رفتارهای غلط و جایگزین کردن آنها با رفتار درست است. اگر می خواهید در این راه موفق باشید، دانستن برخی نکات اصولی، الزامی است.

 

 

اول اینکه به ازای هر برنامه تنبیهی باید سه برابر برنامه تشویقی برای بچه ها در نظر بگیرید. دوم اینکه قبل از اجرای تنبیه و محرومیتی که در نظر دارید، هشدار دادن را فراموش نکنید. هشدار دادن قبل از محرومیت یک جور تنبیه است؛ مثلا شما قبل از اینکه پسر کوچولوی تان شروع به دویدن و توپ بازی در آپارتمان کند (که طبق قول و قرار قبلی تان این یک رفتار ممنوعه است) باید با این شیوه، هشدارهای لازم را به او بدهید: «علی جان! تو داری توی آپارتمان می دوی. قرارمون چی بود؟» مثلا او می گوید: «قرار بود آرام راه بروم.» شما ادامه می دهید: «چرا قرار شد؟ چون همسایه های پایینی ناراحت می شوند» و او تایید می کند. شما هم آفرین می گویید و از او می خواهید به صورت نمایشی از سر جای اول اش آرام راه برود و برای این کار جایزه ای دریافت کند. اما اگر سکوت کنید و بگذارید کار به جایی برسد که دویدن او و توپ بازی اش به شکسته شدن ظرفی منجر شود، عصبانی می شوید و او را تنبیه می کنید که البته غلط است. نکته سوم اینکه بعد از هشدار دادن این است که باید پیامد منطقی کار برای بچه ها معلوم شود.

 

 

فرزند شما به محض اینکه از راه می رسد جوراب اش را گلوله کرده و پرت می کند و احتمالا زیر تخت یا پشت کمد می رود. پیامد منطقی این کار چیست؟ او فردا جوراب تمیز ندارد چون آن را در جایش نگذاشته و یا از مادرش خواهش نکرده آن را بشوید. جوراب اش را پیدا نمی کند .

 

 

حالا بدون جوراب به مدرسه می رود و تذکر ناظم مدرسه او را متوجه عواقب کار بدش می کند و یاد می گیرد باید وسایل اش را سر جای خود بگذارد تا موقع لزوم آن را پیدا کند. اگر شما این پیامدها را برای فرزندتان مشخص نکنید، او هرگز مستقل بار نمی آید. بعد از هشدار و نمایاندن پیامد کار، نوبت محرومیت هاست. برحسب سن بچه و اشتباهی که انجام داده است باید محرومیت را به عنوان تنبیه در نظر بگیرید. برای بچه های زیر سنین دبستان زمان خلوت در نظر بگیرید.

 

 

این تنبیه، با فرستادن او به اتاق خلوت فرق دارد. زمان خلوت در همان محل است و مثلا بچه باید صندلی اش را رو به دیوار کند و به مدت چند دقیقه آرام بنشیند. همین که او از آن کاری که دوست داشته، محروم و مجبور شود ۵ دقیقه آرام بنشیند و دیواری را تماشا کند که هیچ جذابیتی ندارد، برایش کافی است. بچه های بزرگ تر را باید به اتاق خلوت فرستاد تا در مورد کارشان بیندیشند.

 

 

اگر به عنوان والد، در خودتان نمی بینید که این روش ها را درست انجام دهید و معمولا دنبال بچه ها می دوید تا آنها را به اتاق خلوت بفرستید و این برای آنها به یک بازی تبدیل شده، آن را انجام ندهید.بهتر است با یک مشاور صحبت کنید.

 


منبع : روزنامه سلامت

 

 

 



مطالب مرتبط - والدین و کودکان

  • Image 03
  • Image 03
  • Image 03
  • Image 03
  • Image 03
  • Image 03
  • Image 03

تازه ترین مطالب بخش کودکان(فرهنگ اسامی، تربیت، خلاقیت، رفتار کودک، تغذیه کودک و ...)