با وجود سپری شدن نزدیک به سه سال از آغاز سهمیه بندی بنزین، هنوز تکلیف مسوولان و متولیان امر با این مقوله روشن نیست. یک بار می گویند چون قرار است با هدفمند کردن یارانه ها، قیمت بنزین واقعی شود، پس سهمیه ها باید کاهش یا بد و یکبار دیگر می گویند چون مردم برای سفرهای نوروزی یا سفرهای تابستانی نیاز به بنزین دارند، باید سهمیه ویژه سفر به آنها بدهیم. اما گویا این ماجرا پایانی ندارد.

هفته گذشته سهمیه بنزین بهاری خودروها که همچون گذشته، هر ماه ۸۰ لیتر و در مجموع ۲۴۰ لیتر است اعلام شد اما با این تفاوت که ۲۰ لیتر سهمیه بنزین ویژه نوروز هم به مردم هدیه شده است.

بحث در مورد سرنوشت سهمیه بندی بنزین و هدفمند کردن یارانه ها در این مختصر نمی گنجد و آن را به زمانی دیگر موکول می کنیم اما در مورد این ۲۰ لیتر سهمیه بنزین نوروزی، یک نکته - که به نظر من بسیار مهمتر از سرنوشت طرح سهمیه بندی یا هدفمند کردن یارانه ها است - قابل ذکر به نظر می رسد و آن اینکه هدف از تخصیص ۲۰ لیتر بنزین نوروزی که از سوی دولت به مردم هبه شده چیست؟ در شرایط فعلی مردم می توانند هر لیتر بنزین آزاد را با قیمت ۴۰۰ تومان - یعنی ۳۰۰ تومان بیشتر از بنزین سهمیه ای - خریداری کنند و این بدین معناست که با اختصاص ۲۰ لیتر سهمیه بنزین نوروزی، شش هزار تومان به مردم هدیه شده است. اما یک سوال: آیا مشکل مردم برای تامین بنزین با ۶۰۰۰ تومان حل می شود؟ در شرایطی که اختلاف نظر در مورد خط فقر به حدی است که آمار متفاوتی از ۴۰۰ هزار تومان تا ۸۰۰ هزار تومان را برای خط فقر ارائه می دهند و هزینه های مردم در ایام عید سر به فلک می زند، ۶۰۰۰ تومان در این بین چه جایگاهی دارد؟

کدام تفکر است که تصور می کند مردم با دریافت ۶۰۰۰ تومان بنزین باید خشنود و خوشحال شوند؟ آن هم درکشوری که سومین ذخایر غنی نفت جهان را در اختیار دارد و آن چه باعث کمبود بنزین در کشور و افزایش واردات آن شده، نه صرفا مصرف بی رویه، بلکه سو» مدیریت در احداث پالایشگاه های جدید و تولید فرآورده های نفتی و از جمله بنزین درداخل کشور به منظور بی نیازی از واردات است. خلا صه این که با تفکراتی که هدیه کردن ۶۰۰۰ تومان بنزین و هدیه هایی از این دست را به مردم تجویز می کنند نمی توان گفت: جایگاه واقعی و شان و شخصیت مردم که در یک جامعه اسلا می ارزش بسیار بالا یی دارد; رعایت می شود.