محمود بصیری از هشت سال دوری از تلویزیون و شرط بازگشتش گفت
- مجموعه: اخبار فرهنگی و هنری
- تاریخ انتشار : سه شنبه, ۱۲ آبان ۱۴۰۵ ۱۵:۱۳
به گزارش ایسنا، محمود بصیری در گفت‌وگویی تلفنی، از علت کم‌کاری، نقدهایش به تلویزیون، خاطرات همکاری با فیلم‌سازان قدیمی و زندگی روزمره‌اش سخن گفت. بازیگری که بسیاری او را با نقش‌های طنز به یاد می‌آورند، تأکید کرد فاصله از دوربین به معنای نداشتن پیشنهاد نیست؛ او از جاهایی که به آن‌ها اعتماد ندارد، کار قبول نمی‌کند.
پیشنهاد هست، اما اعتماد و کیفیت مهم‌تر است
بصیری گفت این روزها کار خاصی انجام نمی‌دهد و بیشتر وقتش به گشت‌وگذار می‌گذرد. به گفته او، پیشنهاد بازی کم نیست، اما انگیزه‌اش هیچ‌گاه صرفاً پول نبوده است. او شرف، معرفت و علاقه به مردم و کشور را ارزش‌هایی می‌داند که خریدنی نیستند و می‌گوید برای هنر این سرزمین حاضر به فداکاری است.
از نگاه این بازیگر، انتخاب کار باید با چنین معیارهایی هماهنگ باشد. او درباره علت دوری از تلویزیون توضیح داد که هشت سال است از صداوسیما خواسته به خانه‌اش تلفن نزنند. انتقادش این است که برنامه‌ها بیش از اندازه بر گریه و اندوه تکیه می‌کنند، در حالی که باید نیاز روحی و فکری مخاطب را پاسخ دهند و گرهی از زندگی او باز کنند.
انتقاد از کمبود طنز و افت کیفیت برنامه‌ها
بصیری گفت بعضی خانواده‌ها وقتی او را بیرون می‌بینند، می‌پرسند چرا بازی نمی‌کند. پاسخ او، تردید درباره مخاطب داشتن تلویزیون است. او با یاد کردن از مدرسه موش‌ها توضیح داد که زمانی یک برنامه می‌توانست هم‌زمان کودکان، پدرها و پدربزرگ‌ها را جذب کند، اما به باور او تلویزیون امروز چنین عمقی ندارد.
این بازیگر، کم شدن سریال‌های طنز را نیز مطرح کرد. او معتقد است برنامه‌ای که فقط مخاطب را به گریه بیندازد و راهی نشان ندهد، نقش غذای روحی و فکری را ایفا نمی‌کند. در روایت او، کمبود شادی و کیفیت محتوا به همان اندازه مهم است که نبود چهره‌های باتجربه در تولید برنامه‌ها.
بصیری برای اصلاح وضعیت، بر زیرساخت و مدیریت تأکید کرد. او گفت تا زمانی که نویسنده، کارگردان و مدیر توانمند حضور نداشته باشند، نتیجه تغییر نمی‌کند. به گفته او، بعضی افرادی که پشت دوربین قرار گرفته‌اند کارشان را نمی‌شناسند و تماشای برخی مجریان نیز برایش دشوار است؛ گاهی حتی پنج ثانیه هم نمی‌تواند برنامه‌شان را دنبال کند.
او در مقابل، حسن پاکدل را نمونه مجری‌ای دانست که به خاطر شناخت کار و مهارتش، دیدن برنامه‌اش ارزش دارد. هشدار او این بود که ورود افراد نابلد و فاقد توان هنری، پیامد خوبی نخواهد داشت و بازگشت به کیفیت گذشته نیازمند پیگیری افراد هنرمند است. این ارزیابی‌ها، دیدگاه شخصی بصیری درباره وضعیت رسانه است.
شرط بازگشت و خاطره همکاری با علی حاتمی
بصیری در عین انتقاد، راه همکاری دوباره را بسته ندانست. او گفت اگر نویسنده و کارگردان خوب باشند و ایده‌ای ارائه کنند، حاضر است خودش نیز به آن چیزی اضافه کند و برای کار بنویسد. بنابراین، شرط مطرح‌شده او کیفیت گروه و ایده است، نه صرفاً دریافت یک پیشنهاد تازه برای حضور مقابل دوربین.
محمود بصیری با دوچرخه‌اش
او از همکاری با شاپور قریب و علی حاتمی از سال ۵۲ یاد کرد و گفت این فیلم‌سازان امکانات و دانسته‌هایشان را در اختیار بازیگر می‌گذاشتند. در یکی از خاطراتش، علی حاتمی برای تبلیغ کفش ملی، حسن رضیانی را فراخوانده و دو خط نوشته بود؛ کاری که پس از پخش، توجه‌ها را جلب کرد. بصیری این خاطره را نشانه‌ای از لذتی دانست که به باور او در تلویزیون امروز کمتر دیده می‌شود.
او همچنین از ماندگاری کتاب‌فروشی هدهد گفت؛ کاری که سازندگانش برای آن زحمت کشیدند و مخاطبان دوستش داشتند. از نگاه او، همین که مردم پس از گذشت سال‌ها هنوز درباره یک اثر سؤال می‌کنند، نشانه‌ای از ماندگاری آن است.
نظر درباره فرهنگ، سینما و حضور در یک مغازه
این بازیگر در واکنش به اظهارنظر اخیر رئیس‌جمهور درباره سر زدن به فرهنگ و هنر، با طنز از وضعیت هنر انتقاد کرد. او گفت به پزشکیان رأی داده تا با دزدی، مفت‌خوری و حق‌کشی مقابله کند و از این منظر، انتظارش را از تغییر شرایط بیان کرد.
در بخش دیگری از گفت‌وگو، بصیری درباره سینمای امروز هم ارزیابی انتقادی داشت و گفت کار خوب کم شده است. در عین حال، از علاقه‌اش به فیلم‌های مجید مجیدی گفت و تأکید کرد آثار او را تماشا می‌کند. به باور بصیری، فیلم باید جذاب باشد تا مخاطب را به دیدنش بکشاند؛ او تجربه همکاری با حاتمی و قریب را مبنایی برای شناخت کیفیت کار می‌داند.
او همچنین برداشت مطرح‌شده درباره ویدئوی حضورش در یک مغازه و سیمی کردن کتاب را توضیح داد. بصیری گفت جوان‌های آشنایی در آن محل کارهای کامپیوتری انجام می‌دهند و حضورش به دلیل آشنایی بوده، نه اینکه در آنجا مشغول به کار شده باشد.
دوچرخه، زندگی تنها و آرزوی شادی مردم
بصیری همچنان دوچرخه دارد و با آن رفت‌وآمد می‌کند. او گفت روز اول اردیبهشت، در سالروز تولدش، با دوچرخه به سمت جاده کرج رفته است. درباره زندگی شخصی نیز توضیح داد تنها زندگی می‌کند و بچه‌های خواهرش گاهی به دیدنش می‌آیند، غذایی آماده می‌کنند و مدتی را با هم می‌گذرانند.
او از قهوه‌خانه نزدیک خانه‌اش هم گفت؛ جایی که به خاطر دیزی‌های خوشمزه و آدم‌های سالمش دوستش دارد. بصیری حتی پیشنهاد کرد یک روز مهمان او باشند و دیزی بخورند و این علاقه را بخشی از خوراک روحی و غذایی این روزهایش توصیف کرد.
در پایان، آرزو کرد مردم ایران را خوشحال ببیند و بتواند در کاری که آن‌ها دوست دارند، سهمی داشته باشد؛ کاری که نیاز روحی و فکری‌شان را پاسخ دهد.
محمود بصیری متولد یکم اردیبهشت ۱۳۲۶ در شهر بابک است. هزاردستان، گل پامچال، آرایشگاه زیبا، قصه‌های تابه‌تا، هتل، بدون شرح و کتاب‌فروشی هدهد، از مهم‌ترین آثار تلویزیونی او هستند.
