روش جدید برای تسکین طولانی‌مدت درد و بی‌حسی دست؛ نقش تزریق سرم نمکی در درمان تونل کارپال
- مجموعه: اخبار پزشکی
- تاریخ انتشار : دوشنبه, ۲۷ مهر ۱۴۰۵ ۱۱:۲۹
به گزارش ساینس‌آلرت، نتایج یک مطالعه جدید نشان می‌دهد تزریق محلول نمکی استریل در اطراف عصب تحت فشار در مچ دست می‌تواند علائم سندرم تونل کارپال را تا شش ماه کاهش دهد. در این مطالعه، اثر اولیه تزریق کورتون به‌تدریج کاهش یافت، درحالی‌که بهبود علائم در گروه دریافت‌کننده محلول نمکی ادامه پیدا کرد.
سندرم تونل کارپال چیست؟
سندرم تونل کارپال زمانی ایجاد می‌شود که عصب میانی دست در مسیر عبور خود از کانالی باریک در ناحیه مچ دست تحت فشار قرار گیرد. این عارضه می‌تواند موجب درد، گزگز، بی‌حسی، ضعف دست و دشواری در انجام فعالیت‌های روزمره، از جمله تایپ کردن یا نگه داشتن اشیا شود.
تزریق کورتون یکی از روش‌های رایج برای کاهش التهاب و تورم اطراف عصب است، اما اثر آن ممکن است موقتی باشد و علائم پس از مدتی بازگردند.
تزریق محلول نمکی چگونه عمل می‌کند؟
روش بررسی‌شده در این پژوهش «هیدرودیسکشن» نام دارد. در این روش، پزشک با کمک تصاویر سونوگرافی، سوزنی ظریف را در کنار عصب قرار می‌دهد و محلول نمکی استریل را به اطراف آن تزریق می‌کند.
هدف از این کار، جدا کردن عصب از بافت‌های اطراف و کاهش محدودیت حرکتی آن است. برخلاف تزریق کورتون که عمدتاً با کاهش التهاب عمل می‌کند، در این روش تلاش می‌شود فشار مکانیکی واردشده بر عصب کاهش یابد.
سونوگرافی، هدایت سوزن را هنگام انجام روش هیدرودیسکشن برای درمان سندرم تونل کارپال امکان‌پذیر می‌کند.
نتایج مطالعه چه بود؟
پژوهشگران در این مطالعه، ۳۹ بزرگسال مبتلا به علائم مداوم سندرم تونل کارپال را بررسی کردند که با وجود درمان‌هایی مانند مصرف دارو یا استفاده از مچ‌بند، بهبود کافی نداشتند. از آنجا که برخی از شرکت‌کنندگان در هر دو دست دچار عارضه بودند، در مجموع ۶۳ مچ دست بررسی شد.
شرکت‌کنندگان به سه گروه تقسیم شدند: گروه نخست هیدرودیسکشن با محلول نمکی، گروه دوم تزریق کورتون به‌تنهایی و گروه سوم هیدرودیسکشن همراه با کورتون را دریافت کردند. تمام تزریق‌ها با هدایت سونوگرافی انجام شد.
نتایج نشان داد هر سه روش در ابتدا به بهبود علائم کمک کردند؛ اما در ماه‌های بعد، علائم در گروهی که فقط کورتون دریافت کرده بود، دوباره ظاهر شد. در مقابل، بهبود درد و عملکرد دست در دو گروه تحت درمان با هیدرودیسکشن پایدارتر بود.
همچنین افزودن کورتون به محلول نمکی، مزیت بلندمدت مشخصی نسبت به استفاده از محلول نمکی به‌تنهایی نشان نداد. تصاویر سونوگرافی نیز کاهش بیشتر تورم عصب را در گروه‌های تحت درمان با هیدرودیسکشن تأیید کردند.
روشی کم‌تهاجمی با نیاز به بررسی بیشتر
بر اساس گزارش پژوهشگران، انجام این روش به‌طور متوسط حدود ۱۵ دقیقه زمان می‌برد و به بستری شدن در بیمارستان نیاز ندارد. در مطالعه انجام‌شده، عارضه جدی گزارش نشد، هرچند برخی شرکت‌کنندگان درد یا تورم خفیف و گذرا را تجربه کردند.
با این حال، پژوهشگران تأکید دارند که نتایج فعلی باید با احتیاط تفسیر شود. تعداد شرکت‌کنندگان کم بود، مطالعه در یک مرکز انجام شد و گروهی برای دریافت تزریق ساختگی در نظر گرفته نشده بود؛ بنابراین، سهم اثرات انتظاری بیماران به‌طور مستقل مشخص نیست. همچنین این پژوهش، روش هیدرودیسکشن را مستقیماً با جراحی مقایسه نکرده است.
به گفته پژوهشگران، این روش می‌تواند گزینه‌ای برای بررسی بیشتر در بیماران مبتلا به موارد خفیف تا متوسط سندرم تونل کارپال باشد؛ اما موارد شدید ممکن است همچنان به جراحی نیاز داشته باشند.
نتایج این پژوهش در مجله علمی *Radiology* منتشر شده است و مطالعات بزرگ‌تر برای ارزیابی دقیق‌تر اثربخشی و ماندگاری اثر این درمان مورد نیاز است.
