بازگشت کارل بوشبی به خانه پس از ۲۸ سال؛ سفر ۵۰ هزار کیلومتری در چهار قاره
- مجموعه: اخبار گوناگون
به گزارش خبرآنلاین، کارل بوشبی، ماجراجوی بریتانیایی، دوم نوامبر ۲۰۲۶ به شهر هال رسید و سفری را به پایان برد که برای آن ۱۲ سال زمان پیش‌بینی کرده بود. این مسیر در نهایت ۲۸ سال طول کشید و او در ۵۷سالگی به خانه برگشت. استقبال مردم، دیدار دوباره با مادر و پسرش و نخستین ملاقات با نوه ۱۲ساله، پایان این دوری طولانی را رقم زد.
دو قانونی که مسیر سفر را تعیین کردند
شروع ماجرا به اول نوامبر ۱۹۹۸ برمی‌گردد. بوشبی که آن زمان ۲۹ سال داشت، خانه مادرش در هال را ترک کرد و به پونتا آرناس در شیلی رفت تا از جنوب آمریکای جنوبی، مسیر بازگشت به انگلستان را آغاز کند. او دو تعهد برای خود گذاشت: برای جلو رفتن از وسیله نقلیه استفاده نکند و تا رسیدن به خانه با پای خود، به زادگاهش برنگردد.
این قواعد فقط درباره روزهای حرکت نبودند؛ توقف طولانی هم مجوز شروع از نقطه‌ای تازه محسوب نمی‌شد. اگر سفر ماه‌ها یا سال‌ها قطع می‌شد، او باید از همان جایی که به آن رسیده بود دوباره ادامه می‌داد. همین اصل، عبور از مرزها و پیدا کردن مسیر قابل اجرا را به بخش مهمی از ماجراجویی تبدیل کرد.
نقشه کلی او، گذشتن از آمریکای جنوبی و مرکزی، رسیدن به آمریکای شمالی و سپس عبور از تنگه برینگ به روسیه بود. پس از آن، آسیا و اروپا در مسیر انگلستان قرار می‌گرفتند. این طرح در عمل با جنگل، دریا، یخ، محدودیت روادید و شرایط سیاسی روبه‌رو شد.
خطرهایی فراتر از پیاده‌روی طولانی
در آمریکای مرکزی، جنگل‌های دشوارگذر دارین و تهدید گروه‌های مسلح از موانع بودند. بوشبی بازداشت در پاناما و مشکلات مرزی متعددی را نیز تجربه کرد. در ادامه، مشکل صدور روادید روسیه، کمبود منابع مالی، همه‌گیری کرونا و جنگ اوکراین، برنامه‌ها را بارها تغییر داد و توقف‌های طولانی ایجاد کرد.
سال ۲۰۰۶، عبور از برینگ همراه یک ماجراجوی آمریکایی، از خطرناک‌ترین بخش‌ها بود. آن‌ها میان آلاسکا و روسیه، روی یخ‌های متحرک پیش رفتند. شکستن بخشی از یخ باعث شد تجهیزات و آذوقه به آب یخ‌زده بیفتد. مواجهه با خرس قطبی نیز در همان سفر اتفاق افتاد و خطر مسیر را بیشتر کرد.
عبور ۳۱روزه از خزر با شنا و تجهیزات شناوری
محدودیت‌های ژئوپلیتیکی و بسته شدن راه‌های زمینی مدنظر، او را به انتخاب مسیر خزر رساند. بوشبی برای حفظ قاعده استفاده نکردن از وسیله نقلیه، راه میان قزاقستان و جمهوری آذربایجان را از آب طی کرد. این بخش ۳۱ روز زمان برد و با لباس مخصوص و تجهیزات شناوری انجام شد.
او شیوه حرکتش را ترکیبی از شنا و شناور ماندن توضیح داده است. بنابراین، این عبور را نباید شنای معمول و پیوسته یک شناگر حرفه‌ای توصیف کرد؛ بخش زیادی با تکیه به ابزار شناوری و حرکت دست‌ها پیش رفته بود. هدف، ادامه همان مسیر متوقف‌شده بدون استفاده از وسیله حمل‌ونقل بود.
در اروپا نیز محدودیت مدت اقامت کشورها ادامه داشت. او باید در زمان‌های مجاز حرکت می‌کرد و برای گذر از بخش‌های بعدی، دوباره برنامه می‌ریخت. سرانجام در اکتبر ۲۰۲۶، پس از عبور از کانال مانش و رسیدن به بریتانیا، آخرین مرحله به سوی هال آغاز شد.
خانه، خانواده و زندگی پس از سفر
دوم نوامبر، جمعیتی در خیابان‌ها و میدان شهر برای استقبال جمع شدند. او پس از رسیدن به مرکز هال، مسیر نهایی تا خانه مادرش را طی کرد و پس از ۲۸ سال او را در آغوش گرفت. دیدار با پسر و نوه‌ای که در سال‌های دوری به دنیا آمده و بزرگ شده بود، بخش دیگری از بازگشت بود.
بوشبی در استقبال از خود، پایان سفر را حاصل تلاش تنهایی ندانست و از نقش کمک مردم کشورهای مختلف در عبور از موانع گفت. اکنون مسئله پیش روی او، سازگار شدن با زندگی معمول پس از نزدیک سه دهه سفر است. مستندی به کارگردانی ورنر هرتسوگ نیز درباره این ماجراجویی در دست ساخت است؛ مسیری که بوشبی آن را اکتشاف زندگی خود می‌داند.
