تخت چوبی در گور باستانی شمال آلمان؛ شواهد ژنتیکی جذام و پیوندهای رومی
- مجموعه: اخبار گوناگون
به گزارش فرادید، گور شماره ۲۶۵ در محوطه فال‌وارد، میان رودهای اِلبه و وِزر، به مردی حدود ۵۰ ساله تعلق دارد که پیکرش در قایقی از بلوط قرار گرفته و با تخته پوشانده شده بود. این گورستان از اواخر قرن سوم تا اواخر قرن پنجم میلادی استفاده می‌شد و خاک رسی و مرطوب آن چوب، پارچه و پوست حیوانات را حفظ کرده است.
صندلی باشکوه، نه اثبات پادشاهی
کنار قایق، صندلی بزرگی ساخته‌شده از تنه توسکا پیدا شد که ساخت ظریف و ظاهر آن باعث شده تخت یا صندلی سلطنتی خوانده شود. چهارپایه چوبی با صحنه شکار و نوشته رونیک نیز در گور بود. این توصیفِ شیء، به‌تنهایی عنوان سیاسی صاحب گور را مشخص نمی‌کند.
لگن برنزی، ظرف سفالی، صفحه بازی و کمربند با ویژگی‌های نظامی روم، جایگاه اجتماعی بالای مرد را محتمل می‌سازند. چوب‌ها بومی‌اند، اما تزئینات از هنر اواخر امپراتوری روم تأثیر گرفته‌اند؛ ترکیبی که از ارتباط فرهنگی فراتر از محیط محلی حکایت دارد.
خویشاوندی ژنتیکی با جمعیت‌های دانوب
دو فرد دیگر بررسی‌شده در گورستان از نظر ژنتیکی به جمعیت‌های شمال‌غرب اروپا، از جمله عصر آهن بریتانیا و آنگلوساکسون‌های اولیه، نزدیک بودند. مرد داخل قایق، در مقابل، خویشاوندی بیشتری با ساکنان مرزهای دانوب در جنوب‌شرق اروپا نشان داد؛ محدوده‌ای شامل بخش‌هایی از کرواسی، اسلوونی، مجارستان و صربستان امروزی.
این نتیجه احتمال ارتباط او با ارتش روم را مطرح کرده است. پژوهشگران احتمال می‌دهند از نیروهای متحد موسوم به فُدراتی بوده باشد؛ افرادی از جوامع مختلف که بر اساس پیمان نظامی خدمت می‌کردند. با این حال، کمربند به‌تنهایی مدرک قطعی نیست و می‌تواند از تجارت، ارث یا غنیمت به او رسیده باشد.
در قایق، استخوان ماهی، حصیر نی و جعبه‌ای کوچک به شکل پرنده آبزی نیز دیده شد. رشد عضلات بازو، احتمال فعالیت‌هایی مانند قایقرانی یا ماهیگیری را مطرح می‌کند و بخشی دیگر از زندگی احتمالی مرد را نشان می‌دهد.
شناسایی باکتری جذام بدون آسیب روشن استخوان
در دندان و استخوان پاشنه، DNA مایکوباکتریوم لپره، عامل جذام، شناسایی شد. با وجود این، اسکلت نشانه واضح آسیب ناشی از جذام نداشت و معلوم نیست بیماری در زمان زندگی چه علائمی ایجاد کرده بود.
باکتری به دودمان چهارم تعلق داشت؛ دودمانی که نمونه‌ای از آن قبلاً در مومیایی مصری مربوط به قرن چهارم تا دوم پیش از میلاد یافته شده بود. محققان تأکید دارند این شباهت به معنی انتقال مستقیم بیماری از مصر به شمال آلمان نیست.
مجموع یافته‌های ژنتیکی، اشیای رومی و بقایای حفظ‌شده، اطلاعاتی درباره جابه‌جایی مردم و ارتباط جوامع قرن پنجم فراهم می‌کند؛ دوره‌ای هم‌زمان با ضعف تدریجی اقتدار روم غربی و مهاجرت‌های گسترده اطراف دریای شمال.
حفظ مواد آلی در این محوطه امکان کنار هم گذاشتن داده‌های چوب، اشیای همراه و ژنتیک را فراهم کرده است؛ هرچند پژوهشگران میان شواهد موجود و فرضیه‌های مربوط به هویت فرد تفاوت می‌گذارند.
