حکمت شماره 471
| وَ قالَ عَلَيْهِ السَّلامُ: شَرُّ الْإِخْوانِ مَن تُکُلِّفَ لَهُ. قالَ السَّيد الشَريف: لِأَنَّ التَّکْلِيفَ مُسْتَلْزِمٌ لِلْمَشَقَّةِ، وَ هُوَ شَرٌّ لازِمٌ عَنِ الْأَخِ الْمُتَکَلَّفِ لَهُ فَهُوَ شَرُّ الْإِخْوانِ. |
|
ترجمه دشتی |
| و درود خدا بر او فرمود: بدترين دوست آنکه براي او به رنج و زحمت افتي. |
|
ترجمه فیض الاسلام |
| امام عليهالسلام (درباره از دست دادن دوست) فرموده است: هر گاه مومن برادر (دوست) خود را به خشم آورد (يا شرمنده گرداند) پس با او جدائي نموده است (خشم آوردن يا شرمنده ساختن سبب جدائي است. سيد رضي رحمهالله فرمايد:) گفته ميشود: حشمه و احشمه هر گاه او را به خشم آورد، و گفته شده است: (به معني) او را شرمنده سازد، و احتشمه (يعني) خشم يا شرمندگي را براي او خواهد و آن گمان بردن به جدائي او است). |
|
ترجمه سید جعفر شهیدی |
| (و فرمود:) هر گاه مرد با ايمان برادر خود را خشمگين ساخت، ميان خود و او جدائي انداخت. (گويند: حشمه و احشمه، چون او را بخشم آورد. و گفتهاند شرمگين شدن و خشم آوردن را براي او خواست. و آن گاه جدائي اوست). |
