نامه به قثم بن عباس هشدار از تبليغات دروغين
| به قثم بن عباس به قثم پسر عباس که عامل او در مکه بود اما بعد، جاسوس من در مغرب به من نوشته است که دستهاي از شاميان را براي روزهاي حج روانه داشتهاند، مردمي کوردل که گوشهاشان در شنيدن سخن حق ناشنواست و ديدههاشان در ديدن آن نابينا. کساني که حق را از راه باطل ميجويند، و با فرمانبرداري آفريده، راه نافرماني آفريننده را ميپويند. به نام دين سود دنيارا ميبرند و اين جهان را به بهاي پاداش جهان نيکان و پارسايان ميخرند، و هرگز جز نيکوکار کسي به نيکي نرسد، و جز بدکردار کيفر بدکرداري نبيند. پس در کار خود هشيارانه و سرسختانه پايدارباش و خيرخواهي خردمند و پيروفرمان حکومت، و فرمانبردار امام امت، مبادا کاري کني که به عذرخواهي ناچار شوي. نه بهنگام نعمت سخت شادمان باش و نه در دشواري سست راي و ترسان، والسلام. |
| ( وَ مِنْ کِتابٍ لَهُ عَلَيْهِ السَّلامُ ) إِلى قُثَمِ بْنِ الْعَبّاسِ وَ هُوَ عامِلُهُ عَلى مَکَّةَ: أَمّا بَعْدُ، فَإِنَّ عَيْنِى بِالْمَغْرِبِ کَتَبَ إِلَىَّ يُعْلِمُنِى أَنَّهُ وُجِّهَ إِلَى الْمَوْسِمِ أُناسٌ مِنْ أَهْلِ الشَّامِ، الْعُمْىِ الْقُلُوبِ، الصُّمِّ الْأَسْماعِ، الْکُمْهِ الْأَبْصارِ، الَّذِينَ يَلْتَمِسُونَ الْحَقَّ بِالْباطِلِ، وَ يُطِيعُونَ الْمَخْلُوقَ فِى مَعْصِيَةِ الْخالِقِ، وَ يَحْتَلِبُونَ الدُّنْيا دَرَّها بِالدِّينِ، وَ يَشْتَرُونَ عاجِلَها بِاجِلِ الْأَبْرارِ الْمُتَّقِينَ، وَ لَنْ يَفُوزَ بِالْخَيْرِ إِلّا عامِلُهُ، وَ لا يُجْزى جَزاءَ الشَّرِّ إِلّا فاعِلُهُ، فَأَقِمْ عَلى ما فِى يَدَيْکَ قِيامَ الْحازِمِ الصَّلِيبِ، وَ النَّاصِحِ اللَّبِيبِ، التَّابِعِ لِسُلْطانِهِ، الْمُطِيعِ لِإِمامِهِ وَ إِيَّاکَ وَ ما يُعْتَذَرُ مِنْهُ، وَ لا تَکُنْ عِنْدَ النَّعْماءِ بَطِراً، وَ لا عِنْدَ الْبَأْساءِ فَشِلًا، وَ السَّلامُ. |
