هفت سریال ترسناک پس از ۲۰۲۰؛ از فرام تا بیگانه

مجموعه: اخبار فرهنگی و هنری

تاریخ انتشار : شنبه, ۲۳ آبان ۱۴۰۵ ۱۷:۴۶

به گزارش روزیاتو، بعضی از سریال‌های ترسناک پس از ۲۰۲۰ ابتدا قواعد دنیای داستان را روشن می‌کنند و بعد منشأ خطر را نشان می‌دهند. در این فهرست، هر اثر از موقعیت متفاوتی برای ساختن تعلیق استفاده می‌کند.

فرام، از ۲۰۲۲

مسافرانی ناخواسته وارد شهری می‌شوند که راه خروج از آن پیدا نیست. ساکنان در طول روز برای تأمین نیازهایشان و کشف راه فرار تلاش می‌کنند و شب باید در برابر موجوداتی که بیرون ظاهر می‌شوند از خود محافظت کنند. کشف قواعد شهر بخشی از تعلیق سریال است و به هر تصمیم گروهی وزن می‌دهد.

در فرام، موقعیت آغازین برای خانواده‌ای که در سفر جاده‌ای است با یک انتخاب مسیر شکل می‌گیرد. راه‌ها هر بار آن‌ها را به همان شهر برمی‌گردانند؛ در نتیجه اولین مسئله ساکنان شناخت جغرافیای محلی است که قواعدش با تجربه معمول آن‌ها نمی‌خواند. با تاریک شدن هوا، موجوداتی شبیه آدم از جنگل می‌رسند و از پشت در یا پنجره سعی می‌کنند اعتماد ساکنان را جلب کنند. بوید استیونز، کلانتر با بازی هارولد پرینو، برای حفاظت از ساختمان‌ها از طلسم استفاده می‌کند. این محافظت به رعایت قواعدی وابسته است که تازه‌واردان باید پیش از نخستین شب یاد بگیرند. بعضی در خانه اشتراکی گرد هم می‌آیند و برخی در بخش پایین شهر زندگی خانوادگی خود را ادامه می‌دهند. اسکان و تقسیم کار در چنین وضعی جزئی از داستان بقاست. از طرف دیگر ویکتور، با بازی اسکات مک‌کورد، سال‌ها سابقه زندگی در شهر دارد و دانسته‌هایش درباره جنگل به‌آسانی در دسترس دیگران قرار نمی‌گیرد.

در این سریال تعیین ساعت بازگشت به خانه، پوشاندن پنجره‌ها و آشنا کردن تازه‌واردان با قواعد امنیتی کارهایی هستند که هر روز باید انجام شوند. بازگشت جاده به نقطه آغاز هم امید ساده به فرار را از میان می‌برد. به همین دلیل حتی آماده شدن برای یک شب معمولی می‌تواند محل اختلاف باشد. روایتِ ویکتور امکان شناخت گذشته را فراهم می‌کند، ولی فاصله آنچه او می‌داند با اطلاعاتی که بقیه دارند، باز هم تصمیم‌گیری را دشوار می‌کند.

مراسم نیمه‌شب، ۲۰۲۱

ورود کشیشی تازه به جامعه کوچک و دورافتاده‌ای در یک جزیره با اتفاق‌هایی ظاهراً معجزه‌آسا هم‌زمان می‌شود. هرچه افراد بیشتر به رخدادها دل می‌بندند، پرسش درباره منشأ آن‌ها اهمیت بیشتری پیدا می‌کند. مایک فلنگن روایت را با گفت‌وگوهایی درباره ایمان، سوگ و نیاز آدم‌ها به امید پیش می‌برد.

مایک فلاناگان ماجرا را در جزیره کراکت دنبال می‌کند، جایی که کلیسا برای جامعه ماهیگیران اهمیت اجتماعی دارد و مهاجرت خانواده‌ها تنهایی بازماندگان را بیشتر کرده است. رایلی فلین با بازی زک گیلفورد، پس از گذراندن محکومیت به جزیره بازمی‌گردد و باید با احساس گناه و دشواری بازگشت به خانه روبه‌رو شود. پدر پل، کشیش تازه با بازی همیش لینکلیتر، برای مدتی جای کشیش سالخورده جزیره را می‌گیرد. گزارش‌های بهبود بیماری‌ها و از بین رفتن جراحت‌های قدیمی، جمعیت مراسم را بیشتر می‌کند. یک اتفاق می‌تواند برای فرد بیمار معنای امید داشته باشد و در همان حال اعتبار کشیش را به شکلی افزایش دهد که بقیه را از طرح پرسش بازدارد. زمان زیادی که داستان به شناخت اهالی اختصاص می‌دهد در اینجا کارکرد دارد؛ تماشاگر می‌فهمد هر شخصیت با چه تجربه‌ای به اتفاق‌های جزیره نگاه می‌کند و چرا ممکن است برای یک رخداد توضیحی متفاوت داشته باشد.

موقعیت رایلی به بیننده امکان می‌دهد از زاویه کسی به جزیره نگاه کند که هم آن را می‌شناسد و هم مدتی طولانی بیرون از آن بوده است. دگرگونی زندگی جمعی در کلیسا را می‌توان از زبان کسانی دید که به پدر پل امید بسته‌اند. واکنش‌های متفاوت به همان رویدادها به داستان فرصت می‌دهد بحث سوگ و ایمان را به انتخاب‌های شخصی پیوند بزند و تا پیش از روشن شدن منشأ تحولات، علت تصمیم هر شخصیت را جداگانه نشان دهد.

همه ما مرده‌ایم، از ۲۰۲۲

یک دبیرستان در کره جنوبی به کانون شیوع عفونت تبدیل می‌شود و دانش‌آموزان باید در میان راهروها و کلاس‌ها دنبال راه امن بگردند. دوستی‌ها، اختلاف‌های مدرسه و واکنش نهادهای بیرون به بحران در تصمیم‌های شخصیت‌ها دخیل‌اند. موقعیت بسته مدرسه، بقا را به همکاری میان کسانی گره می‌زند که همیشه با هم کنار نمی‌آیند.

در همه ما مرده‌ایم، موقعیت‌های معمول مدرسه، از کلاس و راهرو تا رابطه‌های دوستانه و اختلاف میان دانش‌آموزان، پس از شیوع عفونت معنای تازه‌ای پیدا می‌کنند. راهی که در یک روز عادی به خروجی مدرسه می‌رسد ممکن است در روز بحران ناامن باشد. تصمیم‌های کوچک درباره جابه‌جایی یا پناه گرفتن، بنابراین به شناخت مکان و اعتماد به افراد گروه وابسته‌اند. جمع شدن هم‌کلاسی‌ها زیر یک سقف هم اختلاف‌های پیشین را پاک نمی‌کند و همین امر بر امکان اقدام هماهنگ اثر دارد. داستان فرصت دارد واکنش‌های دانش‌آموزان را در طول بحران نشان دهد و تصمیم کسانی را که بیرون از مدرسه مدیریت وضعیت را بر عهده دارند نیز دنبال کند. برای مخاطبی که از داستان زامبی انتظار دارد نحوه تغییر رفتار آدم‌ها را در شرایط خطر ببیند، محیط مدرسه به اندازه خود عفونت در ساختن موقعیت دراماتیک مؤثر است.

راهروها و کلاس‌ها در روایت کره‌ای فقط مسیر حرکت هستند تا وقتی که عفونت گسترش پیدا کند. پس از آن، رسیدن از یک بخش مدرسه به بخش دیگر به مسئله‌ای تبدیل می‌شود که ممکن است گروه را ناچار کند با سرعت و اطلاعات محدود تصمیم بگیرد. دیدن نحوه واکنش بزرگسالان بیرون از مدرسه نیز نشان می‌دهد چرا دانش‌آموزان نمی‌توانند همه انتخاب‌هایشان را به رسیدن کمک موکول کنند. برای تماشاگر، توجه به پیوندهای قبلی گروه راهی برای فهم واکنش‌ها در لحظه خطر است.

آخرین بازمانده از ما، از ۲۰۲۳

در دنیایی که عفونت قارچی ساختار تمدن را به هم زده، جوئل مأمور می‌شود الی را از منطقه‌ای به منطقه دیگر ببرد. سفر به نمونه‌هایی از شیوه زندگی بازماندگان سر می‌زند و رابطه دو شخصیت را در شرایطی شکل می‌دهد که اعتماد به دیگران هزینه دارد. اقتباس تلویزیونی برای بعضی شخصیت‌ها فرصت شرح زندگی و رابطه‌هایی را فراهم می‌کند که در بازی به شکل دیگری روایت شده‌اند.

نسخه اچ‌بی‌او از بازی استودیوی ناتی داگ، ماجرا را دو دهه بعد از شیوع عفونت قارچی آغاز می‌کند. جوئل میلر با بازی پدرو پاسکال قاچاقچی است و مأموریتش انتقال الی چهارده‌ساله با بازی بلا رمزی به بخش دیگری از ایالات متحده است. آنچه به سفر اهمیت می‌دهد مصونیت الی در برابر عفونت است. کسانی که امکان بررسی این مصونیت را دارند در مقصد هستند و رسیدن به آن‌ها مستلزم عبور از محل‌هایی است که موجودات آلوده و گروه‌های انسانیِ دارای قواعد و منافع متفاوت در آن‌ها حضور دارند. جوئل پیش از این دخترش را از دست داده و رابطه‌ای که با الی می‌سازد به‌تدریج شیوه مواجهه‌اش با خطر را تغییر می‌دهد. برای الی هم نزدیک شدن به جوئل امکان شکل گرفتن یک رابطه خانوادگی را فراهم می‌کند. تفاوت موقعیت آدم‌هایی که در طول راه ملاقات می‌کنند، واکنش هر دو شخصیت به همین رابطه تازه را روشن‌تر می‌کند.

تفاوت اقتباس تلویزیونی با یک مرور مستقیم مراحل بازی در این است که تماشاگر می‌تواند مدتی را با کسانی بگذراند که در طول سفر به آن‌ها برمی‌خوریم. گسترش این بخش‌ها به شناخت جامعه‌هایی کمک می‌کند که در نبود ساختارهای قبلی، قواعد خودشان را شکل داده‌اند. خطرهای راه برای جوئل و الی هم به همین تفاوت‌ها وابسته‌اند. مأموریت جابه‌جایی به‌تدریج به رابطه‌ای بدل می‌شود که نحوه روبه‌رو شدن هر دو با احساس فقدان و بی‌اعتمادی را تغییر می‌دهد.

سقوط خاندان آشر، ۲۰۲۳

در این برداشت از آثار ادگار آلن پو، مرگ‌های پی‌درپی اعضای یک خاندان ثروتمند زمینه مرور تاریخ خانواده را ایجاد می‌کند. سریال از داستان‌های پو برای طراحی مرگ‌ها و فضای وهم‌آلود استفاده می‌کند و گذشته خاندان را به قدرت اقتصادی و مسئولیت آن‌ها پیوند می‌زند.

رودریک آشر با بازی بروس گرینوود و خواهرش مدلین با بازی مری مک‌دانل، شرکت داروسازی فورتوناتو را به مرکز نفوذ خانواده تبدیل کرده‌اند. رخدادهای سریال از زمانی اهمیت تازه‌ای پیدا می‌کنند که فرزندان رودریک به شکل‌های متفاوت جان می‌بازند و او گذشته را برای دادستان سی. آگوست دوپن با بازی کارل لامبلی بازگو می‌کند. کارلا گوجینو نقش ورنا را دارد که حضورش پیوند میان چند اتفاق را برجسته می‌کند. سازندگان به جای اتکا به یک داستان پو، ظرفیت شخصیت‌ها و موقعیت‌های متفاوت آثار او را در چارچوب یک خاندان کنار هم قرار داده‌اند. تماشاگر در هر بخش یک عضو خانواده را با انتخاب‌ها و خواسته‌های خودش می‌شناسد و نحوه رسیدن به فاجعه را در همین بستر دنبال می‌کند. شکل روایت نیز پرسشی درباره به دست آمدن ثروت فورتوناتو پیش می‌کشد و مرگ‌های بعدی را به سابقه خانواده مربوط می‌کند.

چیدن روایت در قالب خاطرات رودریک، تماشاگر را از ابتدا با نتیجه چند رویداد آشنا می‌کند و کنجکاوی را به علت وقوع آن‌ها منتقل می‌کند. اگر مخاطب با آثار پو آشنا باشد، بخشی از تماشا به پیدا کردن ارتباط میان آن داستان‌ها و رفتار اعضای خانواده می‌گذرد. کسی هم که این پیشینه را ندارد می‌تواند در هر قسمت سرگذشت یک شخصیت و رابطه خواسته‌های او با فاجعه را دنبال کند. هم‌نشینی این دو سطح به روایت امکان می‌دهد سابقه شرکت و سرنوشت خانواده را در کنار صحنه‌های وحشت پیش ببرد.

خلیج بیوه‌ها، از ۲۰۲۶

فضای شهر ساحلی و برخورد ساکنان با گذشته محل، بستر ترکیب طنز و وحشت است. شخصیت‌ها درگیر حفظ تصویر عادی شهر می‌شوند و هم‌زمان با اتفاقاتی برخورد می‌کنند که نمی‌توانند به‌آسانی توضیح دهند. بخش مهمی از تعلیق از اختلاف افراد بر سر پذیرش یا نادیده گرفتن خطر می‌آید.

در خلیج بیوه‌ها، تام لوفتیس با بازی متیو ریس در مقام شهردار می‌خواهد جزیره‌ای کم‌رونق در نیوانگلند بتواند گردشگر جذب کند. او یک نویسنده حوزه سفر را برای دیدن جزیره دعوت می‌کند و هم‌زمان ساکنان درباره نفرین محل هشدار می‌دهند. وقتی مه جزیره را می‌گیرد، اختلاف میان کار تبلیغاتی شهردار و روایتی که اهالی از محل دارند از سطح حرف فراتر می‌رود. از نگاه تام، پذیرش هشدارها ممکن است برنامه سفر و فرصت جلب توجه به جزیره را از بین ببرد. از نگاه کسانی که مدت‌ها آنجا زندگی کرده‌اند، تبلیغ مقصد بدون توجه به سابقه محل ممکن است دیگران را در معرض خطر بگذارد. طنز بیشتر از کوشش تام برای مدیریت این تفاوت به دست می‌آید، درحالی‌که حضور مه و افسانه‌های محلی به هر قسمت فرصت می‌دهد خصلت ترسناک مستقل خود را هم داشته باشد.

در افسانه‌های جزیره، آنچه برای یک گردشگر می‌تواند بخش جذاب شهرت مقصد باشد، برای بعضی از اهالی اتفاقی است که آن را جدی می‌گیرند. طرح گردشگری تام این اختلاف را به رابطه میان ساکنان و تازه‌واردان می‌کشاند. ساختار اپیزودیک هم جا می‌دهد که هر بار گوشه‌ای از گذشته محل مطرح شود. بازگشت به گرفتاری شهردار پس از چنین بخش‌هایی خط اصلی داستان را حفظ می‌کند و اجازه می‌دهد دشواری انکار رخدادهای تازه منبع طنز باقی بماند.

بیگانه، ۲۰۲۰

تحقیق درباره قتل یک کودک در ابتدا با شواهدی پیش می‌رود که به نظر روشن می‌رسند. مدارک متناقض، کارآگاهان را به بررسی احتمالی سوق می‌دهند که با شیوه عادی رسیدگی سازگار نیست. اقتباس از استیون کینگ به‌آرامی از روال یک پرونده جنایی به وحشت فراطبیعی نزدیک می‌شود.

در بیگانه، رالف اندرسون با بازی بن مندلسون معلمی محلی به نام تری میتلند را که جیسون بیتمن نقشش را بازی می‌کند، به ظن قتل پسربچه‌ای بازداشت می‌کند. اثر انگشت، گزارش شاهدان و شواهد دی‌ان‌ای ظاهراً حضور او را تأیید می‌کنند. با این حال مدرک حضور او در شهری دیگر در همان زمان هم به‌آسانی کنار نمی‌رود. کنار هم قرار دادن این دو دسته شواهد ساختار آغازین تحقیق را به‌هم می‌زند. ورود هالی گیبنی، کارآگاه خصوصی با بازی سینتیا اریوو، دامنه جست‌وجو را از یک شهر بیشتر می‌کند. او شباهت‌هایی با پرونده‌های دیگر می‌یابد که اگر با هم بررسی شوند به احتمال متفاوتی درباره عامل قتل می‌رسند. رالف به‌تدریج ناچار می‌شود توضیحی را در نظر بگیرد که در چارچوب اولیه تحقیقاتش جایی نداشت. سریال مسیر این تغییر نگاه را با سرنخ‌های جداگانه دنبال می‌کند تا مخاطب پیش از رسیدن به فرضیه تازه، دشواری پذیرفتن آن را همراه با شخصیت‌ها تجربه کند.

بخش مهم تماشای بیگانه این است که بیننده هم همراه رالف باید وزن گواهی‌ها و مدارک را بسنجد. اگر یکی از شواهد را فوری کنار بگذارد، ممکن است بخشی از معما را از دست بدهد. کار هالی با بررسی نمونه‌های مشابه، تحقیق را از تمرکز بر یک مظنون بیرون می‌آورد و امکان مقایسه چند رخداد را فراهم می‌کند. به این ترتیب تغییر ژانر به شناخت شیوه کار این دو شخصیت وابسته می‌ماند و فرضیه تازه به پرسشی تبدیل می‌شود که باید با داده‌های پرونده سنجید.