نامه درباره جنگ صفين افشاي حوادث جنگ صفين

درباره جنگ صفين افشاي حوادث جنگ صفين آغاز کار چنين بود ما با مردم شام ديدار کرديم، که در ظاهر پروردگار ما يکي، و پيامبر ما يکي، و دعوت ما در اسلام يکي بود، و در ايمان به خدا و تصديق کردن پيامبرش، هيچ کدام از ما بر ديگري برتري نداشتيم، و با هم وحدت داشتيم جز در خون عثمان که ما از آن برکناريم، پس به آنان گفتيم: بياييد با خاموش ساختن آتش جنگ، و آرام کردن مردم، به چاره‏جويي و درمان بپردازيم، تا کار مسلمانان استوار شود، و به وحدت برسند، و ما براي اجراي عدالت نيرومند شويم، اما شاميان پاسخ دادند: (چاره‏اي جز جنگ نداريم.) پس سر باز زدند، و جنگ درگرفت، و تداوم يافت، و آتش آن زبانه کشيد. پس آنگاه که دندان جنگ در ما و آنان فرو رفت، و چنگال آن سخت کارگر افتاد، به دعوت ما گردن نهادند، و بر آنچه آنان را خوانديم، پاسخ دادند. ما هم به درخواست آنان پاسخ داديم، و آنچه را خواستند زود پذيرفتيم، تا حجت را بر آنان تمام کنيم، و راه عذرخواهي را ببنديم. آنگاه آنکه بر پيمان خود استوار ماند، از هلاکت نجات يافت، و آن کس که در لجاجت خود پا فشرد، خدا پرده ناآگاهي بر جان او کشيد، و بلاي تيره‏روزي گرد سرش گردانيد.

( وَ مِنْ کِتابٍ لَهُ عَلَيْهِ السَّلامُ ) کَتَبَهُ إِلى أَهْلِ الْأَمْصارِ، يَقْتَصُّ فِيهِ ما جَرى بَيْنَهُ وَ بَيْنَ أَهْلِ صِفِّينَ: وَ کانَ بَدْءُ أَمْرِنا أَنَّا الْتَقَيْنا وَ الْقَوْمُ مِنْ أَهْلِ الشّامِ، وَ ‏الظّاهِرُ ‏أَنّ‏ ‏رَبَّنا ‏واحِدٌ، وَ نَبِيَّنا واحِدٌ، وَ دَعْوَتَنا فِى الْإِسْلامِ واحِدَةٌ، وَ ‏لا ‏نَسْتَزِيدُهُمْ‏ ‏فِى‏ ‏الْإِيمانِ‏ بِاللَّهِ وَ التَّصْدِيقِ ‏لِرَسُولِهِ‏ وَ لا يَسْتَزِيدُونَنا وَ الْأَمْرُ واحِدٌ إِلّا مَا اخْتَلَفْنا فِيهِ مِنْ دَمِ ‏عُثْمانَ‏، وَ نَحْنُ مِنْهُ بَراءٌ! فَقُلْنا: تَعالَوْا نُداوِى ما لا يُدْرَکُ الْيَوْمَ بِإِطْفاءِ ‏النَّائِرَةِ وَ تَسْکِينِ الْعامَّةِ، حَتّى يَشْتَدَّ الْأَمْرُ وَ يَسْتَجْمِعَ، فَنَقْوى عَلى وَضْعِ الْحَقِّ فِى مُواضِعِهِ، فَقالُوا: بَلْ نُداوِيهِ ‏بِالْمُکابَرَةِ! فَأَبَوْا حَتّى ‏جَنَحَتِ‏ ‏الْحَرْبُ‏ وَ ‏رَکَدَتْ‏، وَ ‏وَقَدَتْ‏ نِيرانُها وَ ‏‏حَمِشَتْ‏‏، فَلَمَّا ‏ضَرَّسَتْنا وَ إِيَّاهُمْ، وَ وَضَعَتْ مَخالِبَها فِينا وَ فِيهِمْ، أَجابُوا عِنْدَ ذلِکَ إِلَى الَّذِى دَعَوْناهُمْ إِلَيْهِ، فَأَجَبْناهُمْ إِلى ما دَعَوْا، وَ ‏سارَعْناهُمْ‏ إِلى ما طَلَبُوا، حَتَّى اسْتَبانَتْ عَلَيْهِمُ الْحُجَّةُ، وَ انْقَطَعَتْ مِنْهُمُ الْمَعْذِرَةُ، فَمَنْ تَمَّ عَلى ذلِکَ مِنْهُمْ فَهُوَ الَّذِى أَنقَذَهُ اللَّهُ مِنَ الْهَلَکَةِ، وَ مَنْ لَجَّ وَ تَمادى فَهُوَ ‏الرَّاکِسُ‏ الَّذِى ‏رانَ‏ ‏اللَّهُ‏ ‏عَلى ‏قَلْبِهِ‏، وَ صارَتْ دائِرَةُ السَّوْءِ عَلى رَأْسِهِ.