تازه های شعر و ترانه


اوحدی مراغه ای شاعر, زندگینامه اوحدی مراغه ای

اشعار زیبای اوحدی مراغه‌ای

اشعار اوحدی مراغه ای رکن‌الدین اوحدی مراغه‌ای (۶۷۳ - ۱۵ رمضان ۷۳۸ قمری) عارف و شاعر پارسی‌گوی ایران…


غزلیات زیبای شاطر عباس صبوحی



 غزلیات عباس صبوحی, عباس صبوحی

اشعار شاطر عباس صبوحی

شاطر عباس متخلص به صبوحی، تولد او را به سال ۱۲۷۵ در شهر قم، اقامتگاهش را تهران، نام پدر او را کربلایی محمد علی و نام جدش را مشهدی مراد نوشته‌اند.

 

شاطر عباس متخلص به صبوحی، تولد او را به سال ۱۲۷۵ در شهر قم، اقامتگاهش را تهران، نام پدر او را کربلایی محمد علی و نام جدش را مشهدی مراد نوشته‌اند. صبوحی از شاعران خوش قریحه، خوش ذوق و با استعداد کافی در غزل و رباعی بوده است. اشعارش، بسیار روان و ساده و در خور فهم عموم طبقات می‌باشد. شاطر عباس غیر از غزلیات آثار دیگری از قبیل مسمطات، رباعیات و دوبیتی از خود یادگار نهاده است. از جزئیات زندگی این شاعر اطلاع دقیقی در دست نیست. وفات شاطر عباس صبوحی به سال ۱۳۱۵ در تهران اتفاق افتاد.ظاهراً معروفیت او بیشتر بدان سبب است که چنان که گفته‌اند از سواد خواندن و نوشتن بی‌بهره بوده و با این حال طبعی موزون داشته و اشعاری عاشقانه می‌سروده است.

 

آتشی در خرمن

عشق آمد و امن جانم گرفت

شحنهٔ شوقم گریبانم گرفت

 

عشوه‌ای فرمود چشم کافرش

زاهد دین گشت و ایمانم گرفت

 

رشته ای در کف ز زلف سر کشش

گرچه مشکل آمد آسانم گرفت

 

آفتابی گشت تابان در مهش

تحت و فوق و کاخ و ایمانم گرفت

 

از شراره آه و برق سینه سوز

آتشی در خرمن جانم گرفت

 

بس ز گلها بی‌وفائی دیده ام

خیمهٔ گل از گلستانم گرفت

 

چون صبوحی عاقبت لعل لبت

در میان آب حیوانم گرفت

 

اشعار عاشقانه صبوحی, زندگینامه عباس صبوحی

اشعار عاشقانه صبوحی

 

گرفتاران

پدر، خواهد ببرّد زلفکان چون کمندش را

پسر حیران، که چون سازد گرفتاران بندش را

 

کند کوتاه، دست از زلف و از لعل شکر خندش

نداند کاین دو هندو، پاسبانانند قندش را

 

سپندش خال و دودش زلف و آتش، پرتو رویش

عبث بی دود میخواهی بر این آتش، سپندش را

 

نکرده هیچ ابرو خم به قطع زلف می‌ماند

کمانداری که داد از دست ارپیچان کمندش را

 

صبوحی آنقدر نگذاشت آن زلف تا برجا

که گیری یک شب و بوسی دو لعل نوشخندش را

 

اشعار عاشقانه صبوحی, زندگینامه عباس صبوحی

 غزلیات عباس صبوحی

 

چشم نرگس

غم درآمد ز درم چون ز برم یار برفت

عیش و نوش و طربم، جمله به یکبار برفت

 

بنوشتم چو ز بی مهریت ای مه، شرحی

آتش افتاد به لوح و، قلم از کار برفت

 

خواست نرگس که به چشم تو کند همچشمی

نتوانست، سر افکنده و بیمار برفت

 

مگر از روی تو، بلبل سخنی گفت به گل

 که بزد چاک گریبان و، ز گلزار برفت؟

 

چهره زرد من، از هجر رخت گلگون شد

 بسکه خون دلم از دیده به رخسار برفت

 

 غزلیات عباس صبوحی, عباس صبوحی

 استاد صبوحی

 

جستجو 

چه خونبها به از این کشتگان کوی تو را

که بنگرند به محشر، دوباره روی تو را

 

تمام، گمشدگان ره توئیم و کنیم

به هر طریق که باشیم، جستجوی تو را

 

دم مسیح که گویند روح پرور بود

یقینم آنکه به لب داشت گفتگوی تو را

 

ز غصه، چون پر کاهی شود ز قصهٔ من

اگر به کوه دهم شرح، آرزوی تو را

 

سبو کشان محبّت کشند دوش به دوش

اگر گناه دو عالم بود سبوی تو را

 

به خود مناز و مخند اینقدر به گریه من

که آب چشم من، افزوده آبروی تو را

 

ز آب دیده صبوحی وضو مساز که خون

مضاف باشد و باطل کند وضوی تو را

 

اشعار عاشقانه صبوحی, زندگینامه عباس صبوحی

عباس صبوحی

 

خاطره

گل شکفت و آن گل رخسار یاد آمد مرا

سرو دیدم آن قد و رفتار، یاد آمد مرا

 

صبح، دیدم طرِّهٔ شبنم به روی برگ گل

زان لب و دندان گوهر بار، یاد آمد مرا

 

چون به طرف گلستان آمد سحر باد صبا

از نسیم روحبخش یار، یاد آمد مرا

 

روی گل دیدم، گریبان چاک کردم غنچه را

هر زمان کان سرو خوش‌رفتار، یاد آید مرا

 

شب صبوحی پیش اهل دل ز هامون می‌گذشت

زان دل دیوانهٔ افگار، یاد آمد مرا

 

اشعار عاشقانه صبوحی, زندگینامه عباس صبوحی

 اشعار شاطر عباس صبوحی

 

گل بادام

سُرخ و بیجادهٔ رخ و تازه لب از باده و مست

 رفته از غایت مستی گل بادام از دست

 

مترشح غد و موزون قد و میگون لب و مست

جامه گلنار و کمر زرکش و ساغر در دست

 

طرّه اش شعبده بازو نگهش شهر آشوب

چشم بیمار و دو ابروی وی بیمارپرست

 

سر زلفش که بتحریک صبا رقصی داشت

هر قدم طبلهٔ مُشکی بسر توده شکست

 

دیرگاه از می هوش آمد و بیمارم دید

 گفت افسوس که بر دیده ره خوابت هست

 

گفتم از دست خیال تو، بخندید و بگفت

کامشب آیا هوس وصل نگارینت هست

 

جستم از جای بصد شوق که آری آری

ای مبارک شب آنکس ز هجر تو برست

 

سرو قدّش بخرام آمد و با صد شفقت

بر سر کهنه لحافی که مرا بود نشست

 

کرد تا وقت صباحم به صبوحی مشغول

ز اختلاط می و معشوق شدم بیخود و مست

 

اشعار عاشقانه صبوحی, زندگینامه عباس صبوحی

غزلیات زیبای شاطر عباس صبوحی

 

سودای دوست

رفت دلم همچو گوی، در خم چوگان دوست

وه که ز من برگرفت، رفت به قربان دوست

 

نی متصوّر مراست خوبتر از صورتش

ماه برآرد اگر سر ز گریبان دوست

 

بر سر سودای دوست گر برود سر زدست

پای نخواهم کشید از سر میدان دوست

 

گر همه عالم شوند دشمن جان و تنش

دوست رها کی کند دست ز دامان دوست؟

 

پر شده پیمانه ام گر چه ز خون جگر

بالله اگر بشکنم ساغر پیمان دوست

 

من نه به خود گشته ام فتنهٔ آن روی و موی

فتنهٔ جان و دل است نرگس فتان دوست

 

گر به علاج دلم آمده‌ای ای طبیب

درد دلم را بجوی، چاره ز درمان دوست

 

شیخ بر ایمان من، طعنه اگر زد، چه باک

کافر شیخیم ما، لیک مسلمان دوست

 

ذره صفت تا به چرخ، رقص کنان می‌روم

گر دهدم پرتوی، مهر درخشان دوست

 

در ره عشقش دلا! پای منه جز به صدق

جادوی بابل برد دست ز دستان دوست

 

خلق جهانی اگر زار و پریشان شوند

شکر صبوحی که شد زار و پریشان دوست

 

 

گردآوری:بخش فرهنگ و هنر بیتوته



گلچینی از شعر و ترانه ها

مطالب پیشنهادی,وبگردی
 

    ----------------        سیــاست و اقتصــاد با بیتوتــــه      ------------------

    

    ----------------        همچنین در بیتوته بخوانید       -----------------------