کشف معبد 2500 ساله در جریان ساخت یک جاده

مجموعه: اخبار گوناگون

پژوهشگران می‌گویند این نیایشگاه در دوره پیشارومی یعنی احتمالاً از قرن پنجم یا چهارم پیش از میلاد فعال بوده است و در دوره رومی نیز اهمیت مذهبی خود را حفظ کرده است.

به گزارش فرادید؛ نخستین آثار در جریان عملیات پاک‌سازی مهمات جنگی مرتبط با پروژه جاده کشف شد. سپس باستان‌شناسان یک حفاری لایه‌نگارانه گسترده آغاز کردند که به‌سرعت به شناسایی یک مجموعه آیینی بزرگ منجر شد.

در میان مهم‌ترین یافته‌ها، اشیای سنگی‌ای قرار دارند که با کتیبه‌هایی به زبان ونتیک و همچنین حروف لاتین حکاکی شده‌اند. زبان ونتیک پیش از گسترش روم در شمال‌شرق ایتالیا رواج داشت. بسیاری از این کتیبه‌ها به نظر می‌رسد وقف‌نامه‌های آیینی مرتبط با مناسک مذهبی باشند. برخی از آن‌ها در سه سطح مختلف سنگ حک شده‌اند که نشان‌دهنده کارکرد آیینی و تشریفاتی آن‌هاست.

پژوهشگران همچنین دریافتند بسیاری از این سنگ‌های دارای کتیبه در یک کف‌سازی سنگی متعلق به قرن اول میلادی دوباره مورد استفاده قرار گرفته‌اند. کارکرد دقیق این کف‌سازی هنوز مشخص نیست. تعداد کمتری از کتیبه‌ها در جای اصلی خود باقی مانده‌اند. باستان‌شناسان معتقدند استفاده دوباره از این سنگ‌های مقدس نشان می‌دهد که این مکان حتی در دوره گسترش فرهنگ رومی نیز همچنان کارکرد مذهبی خود را حفظ کرده است.

با گسترش کاوش‌ها، ساختارهای فونداسیون مستطیلی بزرگی کشف شد که به‌عنوان معابد شناسایی شده‌اند. یکی از این سازه‌ها ویژگی‌های یک معبد «پری‌پتروسی» را نشان می‌دهد؛ نوعی ساختمان مذهبی که از هر چهار طرف با ستون‌ها احاطه شده است. این کشف نشان می‌دهد که نیایشگاه در مراحل بعدی استفاده، به یک مرکز مذهبی بزرگ و یادمانی تبدیل شده است.

عکس

شواهد به‌دست‌آمده نشان می‌دهد که در نهایت این نیایشگاه بر اثر سیل بزرگی از رودخانه آدیه‌جه که در دوران باستان از این منطقه عبور می‌کرده، مدفون شده است. پژوهشگران بر این باور نیستند که این مکان ناگهان رها شده باشد؛ بلکه یافته‌ها نشان می‌دهد استفاده از آن به‌صورت تدریجی و در طول چندین قرن ادامه داشته و در این مدت معماری، آیین‌ها و سنت‌های فرهنگی آن تغییر کرده است.

این نیایشگاه تصویری نادر از گذار میان سنت‌های مذهبی ونتیک پیشارومی و آیین‌های رومی در شمال ایتالیا ارائه می‌دهد. کتیبه‌ها و ساختارهای معبد نشان می‌دهند که جوامع محلی چگونه فضاهای مقدس قدیمی را با ورود نفوذهای سیاسی و فرهنگی جدید تطبیق داده‌اند.

کاوش‌ها همچنان ادامه دارد و باستان‌شناسان امیدوارند تحلیل‌های بیشتر بتواند ساختار سازمانی نیایشگاه و تغییرات آن را در دوره‌های مختلف روشن‌تر کند.