حکمت شماره 121

ترجمه دشتی

و درود خدا بر او فرمود: در شگفتم از بخيل، به سوي فقري مي‏شتابد که از آن گريزان است، و سرمايه‏اي را از دست مي‏دهد که در جستجوي آن است، در دنيا چون تهيدستان زندگي مي‏کند، اما در آخرت چون سرمايه‏داران محاکمه مي‏شود. و در شگفتم از متکبري که ديروز نطفه‏اي بي‏ارزش، و فردا مرداري گنديده خواهد بود، و در شگفتم از آن کس که آفرينش پديده‏ها را مي‏نگرد و در وجود خدا ترديد دارد. و در شگفتم از آن کس که مردگان را مي‏بيند و مرگ را از ياد برده است، و در شگفتم از آن کس که پيدايش دوباره را انکار مي‏کند در حالي که پيدايش آغازين را مي‏نگرد و در شگفتم از آن کس که خانه نابودشدني را آباد مي‏کند اما جايگاه هميشگي را از ياد برده است.

ترجمه فیض الاسلام

امام عليه‏السلام (در نکوهش خوهاي زشت و کردارهاي ناشايسته) فرموده است: شگفت دارم براي مرد بخيل و زفتي که مي‏شتابد بد به فقر و تنگدستي که از آن گريزان است (زيرا از آنچه دارد سود نمي‏برد پس با تهي‏دستان يکسان است) و توانگري را که مي‏جويد از دست مي‏دهد (زيرا از مال و دارائيش بهره‏اي نمي‏برد) پس در دنيا مانند تنگدستان زندگي مي‏نمايد و در آخرت مانند توانگران به حسابش مي‏رسند (چون حساب اندوخته را بايد پس بدهد) و شگفت دارم براي گردنکشي که ديروز نطفه بود و فردا مردار مي‏باشد (که اگر خاک از روي جسدش بردارند مردم از گندش گريزانند) و شگفت دارم براي کسي که در خدا دو دل باشد در حالي که آفريده شده خدا را مي‏بيند (چون نمي‏شود بي‏آفريننده‏اي آفريده شده‏اي باشد) و شگفت دارم براي کسي که مرگ را فراموش مي‏کند در حالي که مي‏بيند کسي را که مي‏ميرد، و شگفت دارم براي کسي که زير بار پيدايش معاد و بازگشت در قيامت نمي‏رود و حال آنکه پيدايش از نطفه را مي‏بيند، و شگفت دارم براي کسي که خانه نيستي را آباد مي‏کند (براي دنيا تلاش مي‏نمايد) و خانه هستي (آخرت) را رها مي‏سازد (در فکر آماده ساختن توشه‏اي براي آن نيست).

ترجمه سید جعفر شهیدی

(و فرمود:) از بخيل در شگفتم، به فقري مي‏شتابد که از آن گريزان است و توانگريي از دستش مي‏رود که آن را خواهان است، پس در اين جهان چون درويشان زيد، و در آن جهان چون توانگران حساب پس دهد، و از متکبري در شگفتم که ديروز نطفه بود و فردا مردار است، و از کسي در شگفتم که در خدا شک مي‏کند و آفريده‏هاي خدا پيش چشمش آشکار است، و از کسي در شگفتم که مردن را از ياد برده و مردگان در ديده‏اش پديدار، و از کسي در شگفتم که زنده شدن آن جهان را نمي‏پذيرد و زنده شدن بار نخستين را مي‏بيند، و در شگفتم از آن که به آباداني ناپايدار مي‏پردازد و خانه جاودانه را رها مي‏سازد.