حکمت شماره 2
| وَ قالَ عَلَيْهِ السَّلامُ: أَزْرى بِنَفْسِهِ مَنِ اسْتَشْعَرَ الطَّمَعَ، وَ رَضِىَ بِالذُّلّ مَن کَشَفَ ضُرَّهُ، وَ هانَتْ عَلَيْهِ نَفْسُهُ مَنْ أَمَّرَ عَلَيْها لِسانَهُ. |
|
ترجمه دشتی |
و درود خدا بر او فرمود: آنکه جان را با طمعورزي بپوشاند خود را پست کرده، و آنکه راز سختيهاي خود را آشکار سازد خود را خوار کرده، و آن که زبان را بر خود حاکم کند خود را بيارزش کرده است. |
|
ترجمه فیض الاسلام |
| امام عليهالسلام (در نکوهش طمع و آز و اظهار گرفتاري و تنگدستي و بيانديشه سخن گفتن) فرموده است: کوچک گردانيد خود را کسي که طمع و آز (به آنچه در دست مردم است) را روش خويش قرار داد (زيرا لازمه طمع نيازمندي و فروتني است، و لازمه نيازمندي و فروتني پستي و کوچکي) و به ذلت و خواري تن داده کسي که گرفتاري و پريشاني خود را (نزد ديگري) آشکار نمايد (زيرا لازمه اظهار گرفتاري و پريشاني حقارت و زيردستي است) و نزد خويش خوار است کسي که زبانش را حکمران خود گرداند (بيتامل و انديشه هر چه به زبانش آيد بگويد که بسا موجب هلاک و تباهي او گردد، و چنين کس مقام و منزلتي براي خود در نظر نگرفته است). |
|
ترجمه سید جعفر شهیدی |
| (و فرمود:) آن که طمع را شعار خود گرداند خود را خرد نماياند، و آن که راز سختي خويش بر هر کس گشود، خويشتن را خوار نمود. و آن که زبانش را بر خود فرمانروا ساخت خود را از بها بينداخت. |
