نامه به معاويه اندرز دادن دشمن

به معاويه اندرز دادن دشمن همانا ستمگري و دروغ پردازي، انسان را در دين و دنيا رسوا مي‏کند، و عيب او را نزد عيب‏جويان آشکار مي‏سازد، و تو مي‏داني آنچه که از دست رفت باز نمي‏گردد، گروهي باطل طلبيدند، و خواستند با تفسير دروغين، حکم خدا را دگرگون سازند، و خدا آنان را دروغگو خواند، معاويه، از روزي بترس که صاحبان کارهاي پسنديده خوشحالند، و تاسف مي‏خورند که چرا عملشان اندک است، آن روز کساني که مهار خويش در دست شيطان دادند سخت پشيمانند. تو ما را به داوري قرآن خواندي، در حالي که خود اهل قرآن نيستي، و ما هم پاسخ مثبت به تو نداديم، بلکه داوري قرآن را گردن نهاديم. با درود.

( وَ مِنْ کِتابٍ لَهُ عَلَيْهِ السَّلامُ ) إِلى ‏مُعاوِيَةَ: فَإِنَّ الْبَغْىَ وَ الزُّورَ ‏‏يُوتِغانِ‏‏ ‏‏الْمَرْءَ‏ فِى دِينِهِ وَ دُنْياهُ، وَ يُبْدِيانِ خَلَلَهُ عِنْدَ مَنْ يَعِيبُهُ، وَ قَدْ عَلِمْتَ اَنَّکَ غَيْرُ مُدْرِکٍ ‏ما ‏قُضِىَ‏ ‏فَواتُهُ‏، وَ قَدْ رامَ ‏أَقْوامٌ‏ بِغَيْرِ الْحَقِّ ‏فَتَأَوَّلُوْا عَلَى اللَّهِ ‏فَأَکْذَبَهُمْ‏، فَاحْذَرْ يَوْماً ‏يَغْتَبِطُ فِيهِ مَنْ ‏أَحْمَدَ ‏عاقِبَةَ ‏عَمَلِهِ‏، وَ يَنْدَمُ مَنْ ‏أَمْکَنَ‏ ‏الشَّيْطانَ‏ ‏مِنْ‏ ‏قِيادِهِ‏ فَلَمْ يُجاذِبْهُ. وَ قَدْ دَعَوْتَنا إِلى حُکْمِ الْقُرانِ وَ لَسْتَ مِنْ أَهْلِهِ، وَ لَسْنا إِيَّاکَ أَجَبْنا، وَ لکِنّا أَجَبْنَا الْقُرانَ فِى حُکْمِهِ، وَ الْسَّلامُ.