به زياد بن ابيه
از نامههاي آن حضرت عليهالسلام است به زياد ابن ابيه، هنگامي که در حکومت بصره قائم مقام و جانشين عبدالله ابن عباس بود، و عبدالله آن هنگام از جانب اميرالمومنين عليهالسلام بر بصره و شهرهاي اهواز و فارس و کرمان حکفرما بود (که در آن او را از خيانت به بيتالمال مسلمانان منع کرده ميترساند، و اينکه او را زياد ابن ابيه يعني زياد پسر پدرش ناميدهاند براي آن است که پدرش معلوم نيست، او ادعا ميکرد که ابوسفيان پدرش بوده و ابوسفيان هم او را در مجلس عمر ابن خطاب پسر خود خواند، چنانچه در شرح نامه چهل و چهارم بيان ميشود، مادرش سميه که مادر ابيبکره هم بود به زناء دادن شهرت داشت، گفتهاند: عايشه اول کسي است کهاو را ابن ابيه خواند): و من سوگند ياد به خدا ميکنم سوگند از روي راستي و درستي اگر به من برسد که تو در بيتالمال مسلمانان به چيزي اندک يا بزرگ خيانت کرده و برخلاف دستور صرف نمودهاي بر تو سخت خواهم گرفت چنان سختگيري که تراکم مايه و گران پشت و ذليل و خوار گرداند (تو را از مقام و منزلت بر کنار نموده آنچه از بيتالمال اندوختهاي ميستانم به طوريکه درويش گرديده و توانائي کشيدن به ارمونه و روزي عيال نداشته در پيش مردم خوار و پست گردي) و درود بر آنکه شايسته درود است. |
