ترجمه صحیفه سجادیه - دعای چهلم
- مجموعه: ترجمه صحیفه سجادیه
| نيايش چهلم از دعاهاى امام عليه السلام است هنگامى كه خبر مرگ كسى به او مى رسيد يا ياد مردن مى نمود ̶ بار خدايا بر محمد و آل او درود فرست، و ما را از آرزوى دراز باز دار، و با كردار راست و درست آرزو را از ما دور گردان تا اينكه تمام كردن ساعتى را پس از ساعتى و دريافتن روزى را پس از روزى و پيوستگى نفسى را به نفسى، و در پى آمدن گامى را در پى گامى آرزو نكنيم، ̶ و ما را از فريب آرزو سلامت، و از بديهايش ايمن فرما، و مرگ را در جلو ما بر پا دار (و از يادمان مبر) و ياد كردن ما آن را روزى پس از روزى قرار مده، ̶ و از اعمال شايسته عملى را براى ما قرار ده كه با آن بازگشت به سوى (پاداش) تو را دير شماريم، و بر زود رسيدن به (رحمت) تو حرص داشته باشيم تا مرگ براى ما جاى انس و آرامش باشد كه با آن انس گيريم، و جاى الفت و دوستى باشد كه به سوى آن مشتاق باشيم، و خويشاوند نزديك (مانند زن و فرزند) باشد كه نزديك شدن به او را دوست بداريم، ̶ پس هرگاه آن را بر ما حاضر نمودى و به ما واقع ساختى، ما را به آن نيكبخت گردان، در حاليكه زيارت و ديداركننده باشد و ما را به آن انس ده در حاليكه از راه رسد و ما را به مهمانى آن بدبخت و از ديدارش خوار مفرما، و آن را درى از درهاى آمرزش خود، و كليدى از كليدهاى رحمت خويش گردان، ̶ ما را بميران هدايت شدگان (به راه حق) كه گمراهان نباشيم، فرمانبران كه كراهت نداشته باشيم، توبه كنندگان كه گناه نكنيم و اصرار (بر آن) نورزيم اى ضامن پاداش نيكوكاران، و اى اصلاح كننده ى كردار تباهكاران |
| (40) (وَ كَانَ مِنْ دُعَائِهِ عَلَيْهِ السَّلَامُ إِذَا نُعِيَ إِلَيْهِ مَيِّتٌ، أَوْ ذَكَرَ الْمَوْتَ) اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ، وَ اكْفِنَا طُولَ الْأَمَلِ، وَ قَصِّرْهُ عَنَّا بِصِدْقِ الْعَمَلِ حَتَّى لَا نُؤَمِّلَ اسْتِتْمَامَ سَاعَةٍ بَعْدَ سَاعَةٍ، وَ لَا اسْتِيفَاءَ يَوْمٍ بَعْدَ يَوْمٍ، وَ لَا اتِّصَالَ نَفَسٍ بِنَفَسٍ، وَ لَا لُحُوقَ قَدَمٍ بِقَدَمٍ وَ سَلِّمْنَا مِنْ غُرُورِهِ، وَ آمِنَّا مِنْ شُرُورِهِ، وَ انْصِبِ الْمَوْتَ بَيْنَ أَيْدِينَا نَصْباً، وَ لَا تَجْعَلْ ذِكْرَنَا لَهُ غِبّاً وَ اجْعَلْ لَنَا مِنْ صَالِحِ الْأَعْمَالِ عَمَلًا نَسْتَبْطِئُ مَعَهُ الْمَصِيرَ إِلَيْكَ، وَ نَحْرِصُ لَهُ عَلَى وَشْكِ اللَّحَاقِ بِكَ حَتَّى يَكُونَ الْمَوْتُ مَأْنَسَنَا الَّذِي نَأْنَسُ بِهِ، وَ مَأْلَفَنَا الَّذِي نَشْتَاقُ إِلَيْهِ، وَ حَامَّتَنَا الَّتِي نُحِبُّ الدُّنُوَّ مِنْهَا فَإِذَا أَوْرَدْتَهُ عَلَيْنَا وَ أَنْزَلْتَهُ بِنَا فَأَسْعِدْنَا بِهِ زَائِراً، وَ آنِسْنَا بِهِ قَادِماً، وَ لَا تُشْقِنَا بِضِيَافَتِهِ، وَ لَا تُخْزِنَا بِزِيَارَتِهِ، وَ اجْعَلْهُ بَاباً مِنْ أَبْوَابِ مَغْفِرَتِكَ، وَ مِفْتَاحاً مِنْ مَفَاتِيحِ رَحْمَتِكَ أَمِتْنَا مُهْتَدِينَ غَيْرَ ضَالِّينَ، طَائِعِينَ غَيْرَ مُسْتَكْرِهِينَ، تَائِبِينَ غَيْرَ عَاصِينَ وَ لَا مُصِرِّينَ، يَا ضَامِنَ جَزَاءِ الْمُحْسِنِينَ، وَ مُسْتَصْلِحَ عَمَلِ الْمُفْسِدِينَ. |
