حکمت شماره 448

وَ قالَ عَلَيْهِ السَّلامُ: أَلا حُرٌّ يَدَعُ هذِهِ ‏اللُّماظَةَ لِأَهْلِها؟ إِنَّهُ لَيْسَ لِأَنْفُسِکُمْ ثَمَنٌ إِلَّا الْجَنَّةَ، فَلا تَبِيعُوها إِلَّا بِها.

ترجمه دشتی

و درود خدا بر او فرمود: آيا آزادمردي نيست که اين لقمه جويده حرام دنيا را به اهلش واگذارد؟ همانا بهايي براي جان شما جز بهشت نيست، پس به کمتر از آن نفروشيد.

ترجمه فیض الاسلام

امام عليه‏السلام (در ترغيب به دوري از دنيا) فرموده است: آيا آزاد مردي نيست که اين ته مانده طعام در دهان (دنياي پست) را براي اهلش (کفار و منافقين) رها کند؟ براي نفسهاي شما بهايي جز بهشت نمي‏باشد پس آنها را جز به آن بها نفروشيد.

ترجمه سید جعفر شهیدی

(و فرمود:) آيا آزاده‏اي نيست که اين خرده طعام مانده در کام دنيا را بيفکند و براي آنان که در خورش هستند نهد؟. جانهاي شما را بهايي نيست جز بهشت جاودان پس مفروشيدش جز بدان.