الماس ۳۰۰ هزار دلاری جگوار در گرندپری موناکو چه شد؟
- مجموعه: اخبار گوناگون

به گزارش انتخاب به نقل از بیبیسی، آخرین رد الماس به ظهر ۲۳ مه ۲۰۰۴ در گرندپری موناکو میرسد. جگوار از سال ۲۰۰۰ در فرمول یک حضور داشت و نتیجههای متوسط آن تا سال ۲۰۰۴ فورد را به تصمیم خروج از این رقابت رسانده بود. تونی پرنل، مدیر وقت تیم، میگوید یافتن خریدار به یکی از مسئولیتهای اصلیاش بدل شد و در ماههای اول اجازه نداشت درباره آن حرف بزند.
در آن مقطع جگوار باید هم برنامه مسابقاتش را پیش میبرد و هم آینده تیم را روشن میکرد. پرنل گفته تغییر مسئولیتش ناگهانی بود. او پیش از آن عمدتاً درگیر اداره تیم بود و حالا برای جلوگیری از تعطیلی باید مالک تازهای پیدا میکرد. به یاد او، محرمانه ماندن این تصمیم در ماههای اول فشار کار را بیشتر میکرد. این وضعیت توضیح میدهد چرا پوشش رسانهای و حفظ حامیان برای تیمی که نتایج چشمگیری نگرفته بود اهمیت داشت. از دید سیدو، پیوند دادن نام جگوار به یک فیلم میتوانست مخاطبانی را به اخبار تیم جلب کند که معمولاً نتایج فرمول یک را دنبال نمیکردند. موناکو جایی بود که موقعیت فیلمبرداری و برنامه مسابقه به هم میرسیدند.
تبلیغ یک فیلم روی دو خودروی مسابقه
ناو سیدو، مدیر ارتباطات تیم، زمستان ۲۰۰۳ شنید که بخشی از «دوازده یار اوشن» در مونتکارلو فیلمبرداری میشود. همکاری با تهیهکننده، جری واینتراب، و ستارههای فیلم از جمله جورج کلونی، برد پیت و مت دیمون به تبلیغ فیلم در آخرهفته گرندپری انجامید. چون داستان فیلم درباره سرقت تخممرغ فابرژه الماسنشان بود، سیدو با شرکت اشتاینمتز به توافق رسید تا دو جواهر در جلوی خودروهای جگوار نصب شود. ارزش امروزی دو الماس روی خودروها در گزارش حدود یک میلیون دلار برآورد شده است. سنگ بزرگتری را هم برای عکسبرداری در نظر گرفته بودند.
الماسها با محفظه فولادی به دماغه دو خودرو متصل شدند. مارک وبر یازدهم و کریستین کلین چهاردهم استارت زدند. موناکو برای کلین تنها ششمین مسابقهاش در فرمول یک بود. پیچهای تند، مسیر باریک و تونل پیست خیابانی موناکو سبقتگیری را دشوار میکردند. خودروها میتوانستند به سرعت ۳۲۰ کیلومتر بر ساعت برسند و محل نصب سنگ در معرض ضربه بود.
تدارک تبلیغ شامل سه جواهر بود و هر کدام کاربردی جدا داشت. فقط دو سنگ در معرض شرایط مسابقه قرار گرفتند و برنامه این بود که هر دو به صاحبانشان بازگردند. سومین و بزرگترین سنگ در عکسها به کار میرفت. یکی از دو سنگ مسابقه روی ماشین وبر، راننده باتجربهتر جگوار، بود و دیگری روی ماشین کلین نصب شد. هیچیک از دو راننده در میان نفرات جلوی صف شروع نبودند. تیم انتظار رقابت برای سکو نداشت و بازگشت سالم دو الماس از بخشهای مهم برنامه تبلیغاتی آن آخرهفته بود.
برخورد در دور اول و جستوجو پس از مسابقه
کلین هنگام خروج از پیچ میرابو با خودروی تیم جردن برخورد کرد. خودرو از جلو آسیب دید و در پیچ لووز به مانع خورد. کلین آسیبی ندید، اما دماغه خودرو مچاله شد. شرکت عرضهکننده الماس خیلی زود سراغ سنگش را گرفت. سیدو نمیتوانست در حین مسابقه وارد مسیر شود. خودرو را با جرثقیل به پشت موانع منتقل کرده بودند و ۷۶ دور دیگر هنوز باقی بود. پس از انتظار حدود یک ساعت و نیم، سیدو توانست محل را بررسی کند و الماس را پیدا نکرد.
در فاصله برخورد اول و توقف نهایی، همان بخش بدنه آسیب دید که محفظه الماس روی آن قرار داشت. سیدو در پاسخ به تماس شرکت نمیتوانست بازگشت جواهر را تضمین کند، زیرا هنوز از وضعیت محفظه یا محل احتمالی افتادن سنگ خبر نداشت. در حالی که مسابقه برای دیگر رانندگان ادامه داشت، خودرو از خط مسابقه خارج شده بود و دسترسی به آن و محدوده برخورد محدود ماند. سیدو بعدتر گفت زمان انتظار برای رسیدن به آن نقطه بهمراتب طولانیتر از یک ساعت و نیم به نظرش میرسید. حتی پس از رسیدن به محل، چیزی به دست نیامد که مسیر حرکت سنگ را نشان دهد.
فرضیههایی درباره سنگ گمشده
سیدو فرضیه نصب سنگ تقلبی را رد کرد و گفت آشکار شدن چنین کاری برای شرکت الماس، جگوار و فرمول یک هزینه اعتباری داشت. پرنل هم ماجرایی را از دیوید پیچفورث، مدیرعامل وقت تیم، نقل کرد. پیچفورث گفته بود پیش از مسابقه با الماس روی شیشه دفتر خط انداخته است. این خاطره دلیل اطمینان پرنل به واقعی بودن سنگ بود.
روایت پیچفورث، آنطور که پرنل نقل میکند، به زمانی مربوط است که سنگ را به دفتر آورده بودند. پرنل احتمال جایگزینی سنگ به دست یکی از مکانیکها را هم بعید میداند. سیدو از زاویه مسئولیت شرکت و تیم موضوع را توضیح میدهد. به گفته او، اجرای یک تبلیغ عمومی با سنگی تقلبی میتوانست در صورت برملا شدن به اعتبار طرفهای درگیر لطمه بزند. این گفتهها دیدگاه دو عضو وقت تیم درباره اصالت سنگاند. خود سنگ پس از مسابقه برای بررسی در دسترس قرار نگرفت.
پرنل احتمال داد کسی الماس را برداشته باشد یا سنگ در برخورد و پرتاب با سرعتی حدود ۱۶۰ کیلومتر بر ساعت خرد شده باشد. احتمال افتادن در آبرو یا جمع شدن آن با تجهیزات نظافت خیابان هم مطرح شد. کمی بیش از یک ساعت پس از مسابقه، مسیر دوباره به خیابان عمومی تبدیل شد و صدها یا هزاران نفر در محدوده رفتوآمد داشتند. سیدو محتملتر میداند که کسی سنگ را مثل یک یادگاری مسابقه برداشته باشد، شاید بیآنکه منشأ آن را بداند. پرنل حتی به شباهت شوخیآمیز ماجرا با سرقتهای فیلمهای اوشن اشاره کرد و نقش ستارههای فیلم را خیالپردازی دانست.
اگر الماس یکپارچه از خودرو جدا شده باشد، امکان داشت در میان قطعات باقیمانده یا کنار خیابان افتاده باشد. اگر خرد شده باشد، پرنل احتمال میدهد قطعههای جداگانه به دست افراد مختلف افتاده باشند. او همچنین تصور کرده است که برس خودروی نظافت خیابان سنگ را به آبرو رانده باشد. بعد از بازگشایی خیابان، نسبت دادن هر شیء پیداشده به خودرو دشوارتر میشد. سیدو برای توضیح دیدگاهش به علاقه تماشاگران به جمع کردن تکه لاستیک و اجسام باقیمانده از مسابقه اشاره کرد. در چنین وضعی ممکن است کسی چیزی از کنار مسیر برداشته و آن را صرفاً یادگاری دانسته باشد. وجود جواهرات در مونتکارلو هم به نظر او میتوانست تشخیص ارتباط یک سنگ پیداشده با مسابقه را دشوار کند. سرنوشت جواهر در این روایت به رفتار یک یابنده احتمالی وابسته است و شاهدی برای تعیین هویت چنین فردی معرفی نشده است.
هزینه تصادف و سرنوشت تیم جگوار
به گفته سیدو، خسارت خودرو از ارزش الماس بیشتر بود و گزارشهای همان زمان از بیمه نبودن جواهر خبر میدادند. برای جگوار، رسیدن هر دو راننده به خط پایان و کسب امتیاز ارزش تجاری بیشتری داشت، زیرا بر درآمد پخش، امتیاز سازندگان و حفظ حامیان مالی اثر میگذاشت. کلین مقابل دید داوران به مانع خورد و فرصت جستوجوی سنگ نداشت. پرنل به یاد میآورد که راننده جوان مسئولیت اشتباه را پذیرفت و ایرادی مانند از کار افتادن ترمز را مطرح نکرد.
وبر هم مسابقه را تمام نکرد. پرنل آن روز در حضور جان باند، رئیس هیئتمدیره اچاسبیسی، و جکی استوارت نگران واکنش حامیان مالی بود. به روایت او، توجه زیادی به برد یارنو ترولی یا کنار رفتن وبر نشد و پرسش تکراری درباره محل الماس بود. حتی در دیترویت، جایی که به گفته یکی از مخاطبان پرنل پوشش فرمول یک عادی نبود، ماجرا به تلویزیون و روزنامهها رسید.
کارنامه رسمی گرندپری نشان میدهد کلین هیچ دور کاملی ثبت نکرد و وبر پس از ۱۱ دور کنار رفت. هیچیک برای جگوار امتیاز نگرفتند. یارنو ترولی با رنو در مسابقه ۷۷ دوری پیروز شد و جنسن باتن با اختلاف کمتر از نیم ثانیه دوم شد. روبنس باریچلو هم جایگاه سوم را برای فراری گرفت. این نتیجه برای جگوار به معنای از دست رفتن شانس امتیازگیری هر دو خودرو بود، در همان روزی که حامیان مالی حضور تیم را از نزدیک دنبال میکردند.
پرنل گفته در آن لحظه نگرانی اصلیاش این بود که چگونه بار دیگر نتیجه ضعیف را برای حامیان و خریداران احتمالی توضیح دهد. او میخواست برای برنامه تیم زمان بیشتری بخرد، اما انتظار حامیانی را که در پی نتیجه بودند هم در نظر داشت. کلین که تازه به فرمول یک رسیده بود برای موفقیت در مسابقه انگیزه داشت. سیدو نیز توضیح داده است که حفظ اعتبار تیم، امتیاز سازندگان و درآمد پخش ارزش بیشتری از جلب توجه با یک تصادف داشت. هر دو عضو سابق تیم به همین دلایل روایت تصادف عمدی را رد میکنند.
حدود شش ماه بعد ردبول تیم را خرید. پرنل معتقد بود شهرت حاصل از ماجرای الماس به دیده شدن جگوار در آستانه فروش کمک کرد. ردبول پس از ورود به فرمول یک هشت عنوان قهرمانی رانندگان و شش قهرمانی سازندگان به دست آورد. از سرنوشت الماس گمشده هنوز مدرک قطعی در دست نیست.
فروش تیم و سرنوشت جواهر دو مسیر جدا پیدا کردند. آنچه برای پرنل از پوشش رسانهای اهمیت داشت این بود که نام جگوار به مخاطبانی رسید که معمولاً نتایجش را نمیدیدند. این پوشش حتی با ناکامی دو خودرو متوقف نشد، چون پرسش درباره جواهر پس از مسابقه هم ادامه داشت. گذشت ۲۲ سال فاصله میان شواهد ثبتشده و حدسها را تغییر نداده است. نتیجه مسابقه، خرابی خودرو و نبود الماس در زمان بررسی معلوماند. هنوز روشن نیست سنگ در برخورد از محفظه بیرون افتاد یا بعدتر از محدوده پیست دور شد.











