حکمت شماره 98

وَ قالَ عَلَيْهِ السَّلامُ: يَأْتِى عَلَى النَّاسِ زَمانٌ لا يُقَرَّبُ فِيهِ إِلَّا ‏‏الْماحِلُ‏‏، وَ لا ‏يُظَرَّفُ‏ فِيهِ إِلَّا الْفاجِرُ، وَ لا ‏يُضَعَّفُ‏ فِيهِ إِلَّا الْمُنْصِفُ، يَعُدُّونَ الصَّدَقَةَ فِيهِ ‏غُرْماً، وَ صِلَةَ الرَّحِمِ ‏مَنّاً، وَ الْعِبادَةَ ‏اسْتِطالَةً ‏عَلَى‏ ‏النَّاسِ‏! فَعِنْدَ ذلِکَ يَکُونُ السُّلْطانُ بِمَشوُرَةِ ‏الْإِماءِ، وَ إِمارَةِ الصِّبْيانِ وَ تَدْبِيرِ الْخِصْيانِ.

ترجمه دشتی

و درود خدا بر او فرمود: روزگاري بر مردم خواهد آمد که محترم نشمارند جز سخن‏چين را، و خوششان نيايد جز از بدکار هرزه، و ناتوان نگردد جز عادل، در آن روزگار کمک به نيازمندان خسارت، و پيوند با خويشاوندان منت گذاري، و عبادت نوعي برتري‏طلبي بر مردم است، در آن زمان حکومت با مشورت زنان، و فرماندهي خردسالان، و تدبير خواجگان اداره مي‏گردد.

ترجمه فیض الاسلام

امام عليه‏السلام (درباره بعض پيش‏آمدها) فرموده است: روزگاري براي مردم خواهد آمد که در آن مقرب نيست مگر سخن‏چين نزد پادشاه، و زيرک خوانده نشود مگر بدکار دروغگو، و ناتوان نشمارند مگر شخص باانصاف درستکار را، در آن زمان صدقه و انفاق در راه خدا را غرامت و تاوان (مالي که به اکراه مي‏دهند) مي‏شمارند، و صله رحم و آمد و شد با خويشان را منت مي‏نهند (مثلا مي‏گويد من هستم که چنين و چنان کردم) و بندگي خدا را سبب فزوني بر مردم مي‏دانند! پس (نتيجه اين کردارهاي زشت آن است که) در آن هنگام پادشاه (در فرمانروائي) به مشورت و کنگاش با کنيزان (زنهاي بي‏سر و پا) و حکمراني کودکان (جوانان شهوتران بي‏تجربه) و انديشه خواجه‏سراها (مردان نالائق و پست) مي‏باشد (ابن ابي‏الحديد در شرح خود را در اينجا مي‏نويسد: فرمايش امام عليه‏السلام از جمله اخبار غيبي و يکي از آيات و معجزاتي است که اختصاص به آن حضرت دارد).

ترجمه سید جعفر شهیدی

(و فرمود:) بر مردمان روزگاري آيدکه جز سخن چين را ارج ننهند، و جز بدکار را خوش طبع نخوانند، و جز با انصاف را ناتوان ندانند. در آن روزگار صدقه را تاوان به حساب آرند، و بر پيوند با خويشاوند منت گذارند، و عبادت را وسيلت بزرگي فروختن بر مردم انگارند. در چنين هنگام کار حکمراني با مشورت زنان بود، و امير بودن از آن کودکان و تدبير با خواجگان.