تصویر عجیب 1400 ساله بر روی تختهسنگ 2 متری پیدا شد
- مجموعه: اخبار گوناگون
این اثر سنگی توسط مؤسسه ملی انسانشناسی و تاریخ مکزیک (INAH) در جریان کاوشهای نجاتبخشی در محوطه پروژه مسکونی «سن لوکاس» در شهر کواتپک واقع در ایالت وراکروز کشف شد. این کشف با سکویی آیینی ـ مدنی مرتبط است که احتمال میرود به دوره کلاسیک آغازین، یعنی حدود سالهای ۲۰۰ تا ۶۰۰ میلادی، تعلق داشته باشد و قدمتی نزدیک به ۱۴۰۰ سال داشته باشد.
به گزارش فرادید؛ به گفته باستانشناسان هم این سکو و هم سنگنگاره آن دارای ویژگیهایی هستند که پیش از این در منطقه وراکروز سابقه نداشتهاند.
صحنهای آیینی حکشده بر سنگ
این تختهسنگ ۱٫۸۸ متر طول در عریضترین بخش خود ۱٫۴۷ متر عرض دارد. عرض آن در باریکترین قسمت به ۶۸ سانتیمتر میرسد و ضخامتش نیز بین ۲۲ تا ۲۵ سانتیمتر است. اما اهمیت واقعی این اثر نه در ابعاد آن، بلکه در تصویری است که روی آن نقش بسته است.
بر اساس توضیحات، این نقش دو فرد بلندپایه را در حالت نشسته نشان میدهد که لباسهایی فاخر و پرجزئیات بر تن دارند. این دو شخصیت در حال دریافت مایعی درون یک ظرف هستند؛ مایعی که از موجودی الهی در بخش بالایی تصویر به سوی آنان جاری میشود.
همین ترکیب نشان میدهد که با یک صحنه کاملاً آیینی روبهرو هستیم، نه یک رویداد عادی سیاسی یا خانوادگی. در این نقش، شخصیتهای انسانی در ارتباطی نمادین با موجودی فراطبیعی قرار گرفتهاند؛ ارتباطی که احتمالاً به مفاهیمی مانند مشروعیت قدرت، پیشکشهای مذهبی، باروری، تغذیه مقدس یا ارتباط با نیروهای الهی اشاره دارد.
با این حال، پژوهشگران هنوز نتوانستهاند ماهیت این مایع را مشخص کنند. این احتیاط کاملاً منطقی است، زیرا در هنر تمدنهای آمریکای مرکزی، مایعات میتوانند نماد آب، خون، نوشیدنی سنتی «پولکه»، نوشیدنیهای تهیهشده از ذرت، باران یا دیگر مواد مقدس آیینی باشند. تا زمانی که بررسیهای آزمایشگاهی، کتیبهها یا نمونههای مشابه محلی اطلاعات بیشتری ارائه نکنند، تنها میتوان گفت این تصویر انتقالی مقدس از یک مایع را به نمایش میگذارد، نه مادهای مشخص.
یکی از دو شخصیت نیز ویژگیهایی دارد که باستانشناسان آن را «مشابه هنر مایا» توصیف کردهاند. البته این موضوع به معنای مایایی بودن محوطه نیست، بلکه احتمال میرود ساکنان منطقه با تمدن مایا ارتباط فرهنگی یا تجاری داشتهاند، یا از شیوههای هنری رایج در سراسر میانآمریکا الهام گرفته باشند.
این سنگنگاره در کنار سکویی کشف شد که حدود ۳۰ متر طول و ۱۲ متر عرض دارد. سکو از تختهسنگ ساخته شده و سطح آن با سنگآهک سفید و پوششی با بافتی شبیه گچ اندود شده است.
پژوهشگران معتقدند این پوشش سفید احتمالاً بهطور عمدی و با استفاده از نوعی فرایند حرارتدهی یا پخت ایجاد شده تا دیوارهای بنا جلوهای خاص پیدا کنند. تزئینات سکو شامل خطوط منظم، نقوش مربعمانند و همچنین سنگهای دایرهای شکلی است که در دو سوی بنا قرار گرفتهاند.
پیشکشهای آیینی در اطراف بنا
در جریان حفاری، آثار دیگری نیز به دست آمد؛ از جمله دانههای ذرت سوخته که احتمال میرود به عنوان نذورات مذهبی استفاده شده باشند، چند ظرف سفالی مدفون و مهرهای از سنگ سبز که به چهار قطعه شکسته شده بود.
تمام این یافتهها برای بررسیهای آزمایشگاهی ارسال خواهند شد تا تاریخ دقیقتر بنا، ماهیت پیشکشها و هویت فرهنگی سازندگان آن روشن شود.
ذرت سوخته اهمیت ویژهای دارد، زیرا ذرت در تمدنهای باستانی میانآمریکا تنها یک محصول کشاورزی نبود، بلکه نمادی از زندگی، نیاکان، چرخههای کشاورزی و وظایف مذهبی به شمار میرفت. بنابراین وجود آن در قالب پیشکش، این فرضیه را تقویت میکند که سکو محل برگزاری آیینهای مذهبی بوده است.
