چرا در افغانستان افراد ناپدید میشوند؟
- مجموعه: اخبار اجتماعی
- تاریخ انتشار : سه شنبه, ۱۹ خرداد ۱۴۰۵ ۱۰:۲۲
به گزارش شرق،در ماههای اخیر، افغانستان با پدیدهای نگرانکننده و فزاینده روبهرو شده است: افزایش چشمگیر موارد آدمربایی، ناپدیدسازی اجباری و خشونتهای وحشیانه علیه غیرنظامیان، بهویژه کودکان، زنان و نوجوانان. شفقنا افغانستان با استناد به منابع میدانی و گزارشهای منتشرشده، گزارشی درباره ناپدیدشدن شهروندان در ولایتهای مختلف این کشور تهیه کرده است.
در ولایت کنر، جسد سربریدهشده یک کودک پس از یک روز ناپدیدشدن پیدا شد. همزمان در کابل، جسد جوانی پس از ۱۱ روز پیدا شد. در ولایت تخار، دو کودک ۱۳ساله به نامهای سیدتمیم و زکریا از شهر تالقان و ولسوالی فرخار ناپدید شدهاند و جستوجوهای خانوادهها و باشندگان محلی تاکنون بینتیجه مانده است. در کابل نیز عبدالوحید مشهور به بریالی، مرد ۶۱سالهای از ولسوالی رخه پنجشیر از هفته گذشته ناپدید شده و آخرین موقعیت تلفن همراه او در ساحه کمپنی شهر کابل ثبت شده است. به اینها باید جسد چندین نوجوان که بهتازگی بدن سربریدهشده آنها پیدا شده نیز اضافه کرد.
خانوادههای قربانیان میگویند تلاشهای آنان برای یافتن عزیزانشان بینتیجه مانده و هیچ پاسخ روشنی از سوی نهادهای امنیتی طالبان دریافت نکردهاند. در شبکههای اجتماعی، بهویژه فیسبوک، دهها اطلاعیه مفقودی از سوی خانوادههای نگران منتشر شده است.
یک دختر جوان نیز در ناحیه یازدهم شهر کابل ناپدید شده و خانوادهاش با مراجعه به طالبان، تاکنون به نتیجهای نرسیدهاند. افزایش ناپدیدشدنها و خشونت علیه غیرنظامیان در افغانستان ریشه در عوامل چندلایه دارد: فروپاشی سیستم قضائی مستقل، حذف نهادهای نظارتی، فقر شدید اقتصادی که خانوادهها را وادار به فرستادن کودکان به کار در خارج از کشور میکند و مصونیت عاملان جرائم از پیگرد قانونی.
محدودیتهای شدید بر فعالیت رسانهها و سازمانهای حقوقبشری نیز مستندسازی و افشای این موارد را با دشواری مواجه ساخته است. شهروندان میگویند فقر گسترده، بیکاری و فروپاشی سیستم عدالت کیفری، زمینهساز افزایش آدمربایی و قاچاق انسان شده است. موج ناپدیدشدنها و قتلهای وحشیانه در افغانستان فقط یک بحران امنیتی نیست، بلکه نشانه فروپاشی سیستم حکمرانی و فقدان مکانیسمهای پاسخگویی تحت حاکمیت طالبان است؛ تا زمانی که فشار بینالمللی هدفمند برای ایجاد نهادهای نظارتی مستقل فراهم نشود، این چرخه خشونت تداوم خواهد یافت.
از منظر منطقهای، این بحران میتواند به گسترش شبکههای قاچاق فرامرزی و تشدید موج پناهندگی به همسایگان و اروپا منجر شود؛ موضوعی که نیازمند هماهنگی فوری سازمانهای بینالمللی برای طراحی راهبرد جامع حمایتی-امنیتی است. سازمانهای بینالمللی حقوقبشری بارها نسبت به افزایش ناپدیدسازیهای اجباری و خشونت علیه غیرنظامیان در افغانستان هشدار دادهاند.
با این حال، محدودیتهای شدید طالبان بر دسترسی نهادهای مستقل به داخل کشور، راستیآزمایی دقیق و مداخله مؤثر را با چالش جدی مواجه کرده است. طالبان تاکنون درباره این موج ناپدیدشدنها و قتلهای وحشیانه موضع رسمی و شفافی اتخاذ نکردهاند؛ در حالی که این گروه همواره مدعی تأمین امنیت کامل در کشور است.
