حکمت شماره 106

(و فرمود:) به رگهاي دل اين آدمي گوشتپاره‏اي آويزان است که شگفت تر چيز که در اوست آن است، و آن دل است زيرا که دل را ماده‏ها بود از حکمت و ضدهايي مخالف آن پس اگر در دل اميدي پديد آيد، طمع آن را خوار گرداند و اگر طمع بر آن هجوم آرد، حرص آن را تباه سازد، و اگر نوميدي بر آن دست يابد، دريغ آن را بکشد، و اگر خشمش بگيرد برآشوبد و آرام نپذيرد، اگر سعادت خرسندي‏اش نصيب شود، عنان خويشتنداري از دست بدهد، و اگر ترس به ناگاه او را فرا گيرد، پرهيزيدن او را مشغول گرداند، و اگر گشايشي در کارش پديد آيد، غفلت او را بربايد، و اگر مالي به دست آرد، توانگري وي را به سرکشي وادارد، و اگر مصيبتي بدو رسد ناشکيبايي رسوايش کند، و اگر به درويشي گرفتار شود، به بلا دچار شود، و اگر گرسنگي بي طاقتش گرداند، ناتواني وي را از پاي بنشاند، و اگر پر سير گردد، پري شکم زيانش رساند. پس هر تقصير، آن را زيان است، و گذراندن از هر حد موجب تباهي و تاوان.

ترجمه دشتی

و درود خدا بر او فرمود: ما تکيه‏گاه ميانه‏ايم، عقب ماندگان به ما مي‏رسند، و پيش‏تاختگان به ما باز مي‏گردند.

ترجمه فیض الاسلام

امام عليه‏السلام (درباره دوازده امام) فرموده است: ما (اهلبيت چون) پشتي هستيم در ميانه (که از دو جانب به آن تکيه دهند يعني ما راه راست مي‏باشيم بر حد اعتدال که بايد مردم تدبير معاش و معادشان از ما بياموزند) آنکه وامانده (در شناسائي ما کوتاهي نموده) خود را به آن پشتي برساند (تا آسايش و نيکبختي را به دست آورد) و آنکه تجاوز کرده و پيشي گرفته (درباره ما زياده‏روي نموده از حد بشريت بيرون برده) به جانب آن پشتي بازگشت نمايد (تا از گمراهي برهد).

ترجمه سید جعفر شهیدی

(و فرمود:) ما تکيه‏گاه ميان راهيم. آن که از پس آمد به ما رسد، و آن که پيش تاخته به ما باز گردد.