نامه به سهل بن حنيف روش برخورد با پديده فرار
| به سهل بن حنيف به سهل پسر حنيف انصاري که از جانب امام حاکم مدينه بود، درباره کساني که نزد معاويه رفتند اما بعد، به من خبر رسيده است از مردمي که نزد تو به سر ميبرند، بعضي پنهاني نزد معاويه ميروند، دريغ مخور که شمار مردانت کاسته ميگردد، و کمکشان گسسته. در گمراهي آنان و رهاييات از رنج ايشان، بس بود از حقشان گريختن و به کوري و ناداني شتافتن. آنان مردم دنيايند روي بدان نهاده و شتابان در پياش افتاده. عدالت را شناختند و ديدند، و شنيدند و به گوش کشيدند، و دانستند مردم به ميزان عدالت در حق يکسانند پس گريختند تا تنها خود را به نوايي برسانند. دور بوند دور از رحمت خدا. به خدا آنان از ستمي نگريختند و به عدالت نرسيدند. ما در اين کار اميدواريم خدا دشوار آن را براي ما خوار، و ناهموارش را هموار سازد، ان شاءالله، والسلام. |
| ( وَ مِنْ کِتابٍ لَهُ عَلَيْهِ السَّلامُ ) إِلى سَهْلِ بْنِ حُنَيْفٍ الْأَنْصارِىّ، وَ هُوَ عامِلُهُ، عَلَى الْمَدِينَةِ فِى مَعْنى قَوْمٍ مِنْ أَهْلِها لَحِقُوا بِمُعاوِيَةَ: أَمَّا بَعْدُ، فَقَدْ بَلَغَنِى أَنَّ رِجالًا مِمَّنْ قِبَلَکَ يَتَسَلَّلُونَ إِلى مُعاوِيَةَ فَلا تَأْسَفْ عَلى ما يَفُوتُکَ مِنْ عَدَدِهِمْ، وَ يَذْهَبُ عَنْکَ مِنْ مَدَدِهِمْ، فَکَفى لَهُمْ غَيّاً وَ لَکَ مِنْهُمْ شافِياً فِرارُهُمْ مِنَ الْهُدى وَ الْحَقِّ، وَ إِيضاعُهُمْ إِلَى العَمى وَ الْجَهْلِ، وَ إِنَّما هُمْ أَهْلُ دُنْيا مُقْبِلُونَ عَلَيْها، وَ مُهْطِعُونَ إِلَيْها، قَدْ عَرَفُوا الْعَدْلَ وَ رَأَوهُ وَ سَمِعُوهُ وَ وَعَوهُ وَ عَلِمُوا أَنَّ النَّاسَ عِنْدَنا فِى الْحَقِّ أُسْوَةٌ، فَهَرَبُوا إِلَى الْأَثَرَةِ، فَبُعْداً لَهُمْ وَ سُحْقاً!! إِنَّهُمْ- وَ اللَّهِ- لَمْ يَفِرُّوا مِنْ جَوْرٍ، وَ لَمْ يَلْحَقُوا بِعَدْلٍ، وَ إِنَّا لَنَطْمَعُ فِى هذَا الْأَمْرِ أَنْ يُذَلِّلَ اللَّهُ لَنا صَعْبَهُ، وَ يُسَهِّلَ لَنا حَزْنَهُ، إِنْ شاءَ اللَّهُ، وَ السَّلامُ عَلَيْکَ. |
