در قدرت خداوند شگفتي آفرينش پديده‏ها

در قدرت خداوند شگفتي آفرينش پديده‏ها از نشانه‏هاي توانايي و عظمت خدا، و شگفتي ظرافتهاي صنعت او آن است که از آب درياي موج‏زننده، و امواج فراوان شکننده، خشکي آفريد، و به طبقاتي تقسيم کرد، سپس طبقه‏ها را از هم گشود و هفت آسمان را آفريد، که به فرمان او برقرار ماندند، و در اندازه‏هاي معين استوار شدند. و زمين را آفريد که دريايي سبز رنگ و روان آن را بر دوش مي‏کشد، زمين در برابر فرمان خدا فروتن، و در برابر شکوه پروردگاري تسليم است، و آب روان از ترس او ايستاد، و سپس صخره‏ها، تپه‏ها، و کوههاي بزرگ را آفريد، آنها را در جايگاه خود ثابت نگاه داشت، و در قرارگاهشان استقرار بخشيد، پس کوهها در هوا و ريشه‏هاي آن در آب رسوخ کرد، کوهها از جاهاي پست و هموار سر بيرون کشيده و کم کم ارتفاع يافتند، و ريشه آن در دل زمين ريشه دوانيد، قله‏ها سر به سوي آسمان برافراشت، و نوک آنها را طولاني ساخت، تا تکيه‏گاه زمين، و ميخهاي نگهدارنده آن باشد، سپس زمين با حرکات شديدي که داشت آرام گرفت، تا ساکنان خود را نلرزاند، و آنچه بر پشت زمين است سقوط نکند، يا از جاي خويش منتقل نگردد. پس پاک و منزه است خدايي که زمين را در ميان آنهمه از امواج ناآرام، نگهداشت، و پس از رطوبت آن را خشک ساخت، و آن را جايگاه زندگي مخلوقات خود گردانيد، و چون بستري برايشان بگستراند، بر روي دريايي عظيم و ايستاده‏اي که روان نيست و تنها بادهاي تند آن را بر هم مي‏زند، و ابرهاي پرباران آن را مي‏جنباند. (و توجه به اين شگفتي‏ها درس عبرتي است براي کسي که بترسد.)

( وَ مِنْ خُطْبَةٍ لَهُ عَلَيْهِ السَّلامُ: ) ‏وَ ‏کانَ‏ مِنِ اقْتِدارِ جَبَرُوتِهِ، بِبَدِيعِ لَطائِفِ صَنْعَتِهِ، أَنْ جَعَلَ مِنْ ماءِ الْبَحْرِ ‏الزّاخِرِ الْمُتَراکِمِ ‏الْمُتَقاصِفِ‏ ‏يَبَساً جامِداً، ثُمَّ ‏فَطَرَ مِنْهُ ‏أَطْباقاً، ‏فَفَتَقَها ‏سَبْعَ‏ ‏سَمواتٍ‏ بَعْدَ ارْتِتاقِها، ‏فَاسْتَمْسَکَتْ‏ ‏بِأَمْرِهِ‏، وَ ‏قامَتْ‏ ‏عَلى ‏حَدِّهِ‏، وَ أَرْسى أَرْضاً يَحْمِلُهَا ‏الْأَخْضَرُ ‏الْمُثْعَنْجِرُ، وَ ‏الْقَمْقامُ‏ الْمُسَخَّرُ، قَدْ ذَلَّ لِأَمْرِهِ، وَ أَذْعَنَ لِهَيْبَتِهِ، وَ وَقَفَ الْجارِى مِنْهُ لِخَشْيَتِهِ، وَ ‏جَبَلَ‏ ‏جَلامِيدَها، وَ ‏نُشُوزَ ‏مُتُونِها وَ ‏أَطْوادِها، فَأَرْساها فِى ‏مَراسِيها، وَ أَلْزَمَها ‏قَرارَتَها، فَمَضَتْ رُؤُسُها فِى الْهَواءِ، وَ رَسَتْ أُصُولُها فِى الْماءِ ‏فَأَنْهَدَ ‏جِبالَها عَنْ سُهُولِها، وَ ‏أَساخَ‏ ‏قَواعِدَها فِى مُتُونِ أَقْطارِها وَ ‏مَواضِعِ‏ ‏أَنْصابِها، ‏فَأَشْهَقَ‏ ‏قِلالَها، وَ ‏أَطالَ‏ ‏أَنشازَها، وَ جَعَلَها لِلْأَرْضِ عِماداً، وَ ‏‏أَرَّزَها‏ فِيها أَوْتاداً، فَسَکَنَتْ عَلى حَرَکَتِها مِنْ أَنْ ‏تَمِيدَ بِأَهْلِها، أَوْ ‏تَسِيخَ‏ بِحَمْلِها، أَوْ تَزُولَ عَنْ ‏مَوضِعِها، فَسُبْحانَ مَنْ أَمْسَکَها بَعْدَ مَوَجانِ مِياهِها، وَ أَجْمَدَها بَعْدَ رُطُوبَةِ أَکْنافِها، فَجَعَلَها لِخَلْقِهِ مِهاداً، وَ بَسَطَها لَهُمْ فِراشاً فَوْقَ بَحْرٍ لُجِّىٍّ راکِدٍ ‏لا ‏يَجْرِى‏ وَ قائِمٍ لا يَسْرِى، ‏تُکَرْکِرُهُ‏ الرِّياحُ ‏الْعَواصِفُ‏، وَ تَمْخُضُهُ الْغَمامُ ‏الذَّوارِفُ‏ ‏إِنّ‏ ‏فِى‏ ‏ذلِکَ‏ ‏لَعِبْرَةً ‏لِمَنْ‏ ‏يَخْشى.